Ў сухани Амирро шунида бошад ҳам, посух гуфта натавонист.
Зеро яқин кард, ки дар он ҳолат бояд овозаш ларзад, ки сонӣ аз маломати Росу халос шуда натавонад. Аммо Росу андешаи дигар дошт: «Худам мехўрдам, беҳтар буд…» Ин садо бо шав-шуви боду об ба гўши Ҷосу расид. Низ дар дилаш посух гуфт: «Гирифтории банд беҳ аз гирифтории шиками носери ту!»
«Талафоти бузург!»
Дониста, ки ў зинда, ё надониста, фарёд зад аз рўйи сипоҳигарӣ.
«Ман! Ман ин ҷо шоҳам! Қапиданд, раҳо намекунанд!»
«Фармон медиҳам: дўсти ман Ҷосу дар кадом вазъу ҳолате бошад, озод намоед!»
Шалап-шалапи об баромад. Ҳама сўйи садо тохтанд. Ҷосуро дарёфтанд, ки андар ҷомаи қурбоққа андармон шудааст.

Гурба боз овард мушак ва сар дод пеши пишак. Зинда буд.
Гурба чунон беозор овард, ки гоҳи аз ҷое ба ҷое кўчонидани баччаҳояш чунин мекард; аз паси гарданаш дошта, овезон мебурд ва дандонҳояш озоре намедоданд. Мушак, ки осебу озор надида буд, пишак ба ў нарасида, канд думро хода карда. Пишак, ки чунин ҳолро чашмдор набуд, имтиҳони оча пиндошта ду-се ҷаҳида панҷа зад ўро, ки каллапо рафт. Пишак шерак гашта пахш кард ва бардошта ба даҳон ҷониби гурба нигарист. Ў нигоҳашро ба дигар сў бурд, то баччааш донад, ки аз қаҳрамонии ў огоҳ нест.
Пишак муш дар даҳон «мав! мав!» кард. Гурба нигарист сўяш ва чу сайёди шалпар худро ба замин андохт. Пишак ба бозӣ даромад бо муш. Ҳама усулҳои дар варзиш аз куҳансолон омўхтаашро ба кор бурда, ҳунарнамойӣ кард, ки то андозае истеҳзо дошт. Мушак ҳар бори ба ҳаво паррида, ба замин задан гурехтан мехост, аммо мадораш нарасида; яқин мекард, ки аз дасти набераи шер раҳо ёфтан имкон надорад. Худро ба мурда андохт.
Мурғи Тоҷдор қурт-қурткунон ба пишак наздик омад ва вағидаву фахида бузургтар шуд чу филмурғ ва ҳуҷум овард. Пишак дандон гиз кард ва ба таҳдид гузашт. Дид, ки зўр надорад, пас-пас рафт ва тарсида ҷониби гурба давид. Чун Тоҷдор ба мушак наздик шуд, ҷонварак хесту гурехт. Тоҷдор «қиғғ!» гуфту қуд-қуд кард. Ў гурбаи ошно ба кўмак хост. То гурба ва аз пасаш пишак тохта омаданд, ки мушак роғи девор даромад. Мурғ қуд-қуд карда, он ҷо рафта, қомат баланд дошта, хабар аз хатар дод ва гурбаро фаҳмонд, ки муш дар роғи девор аст. Аммо пишак чандон аҳамият надода, бўй гирифта мерафт бар асари муш; то ҷое рафт, ки муш даромада буд ба хаволӣ. Гурба ба як чашм, сонӣ бо чашми дигар нигарист ба роғ, аммо надид чизеро. Баъд даст даровард.
Яккитфа гашта, даст дарунтар бурд. Аммо чизе наомад ба чанг.