«Ё пирам!» гуфта хест. Ду-се рўз боз чунин калимаҳо дар забонаш худ аз худ пайдо мешаванд ва чун пештара андешаҳои парешону ботил дар сару забон надорад; агар сухане ноҷо ба сараш ояд, месурфад. Сурфааш аз замони пеш ҳамчун иллати сармо монда бошад ҳам, ҳолиё айни муддао гулў равшан мекунад.
«Саврӣ!»
Дари хонаи дигарро нимроғ кушода садо мекунад.
— Лаббай! – оҳиста посух медиҳад зан ва хеста ба дар меояд.
– Хобатон бурд, халал нарасонам, гуфта, паҳлўи Бобоҷон дароз кашидам.
— Ин қадар торик?
— Бобоҷон бедор нашаванд, гуфта, чароғ нагирондам. Лекин шаби дароз садоҳо нагузоштанд хоб равам.
— Шаби дароз не, нав соат аз дувоздаҳ гузашт.
Зан дари хонаи хоби писарро пўшида чароғро гиронд ва ҳуш аз сараш парид, ки лашкари гурусна чиҳо кардааст бо хони неъмат.
— «Моли мумсик – хўроки бебок» барин шудааст-ку!
— Мо мумсик нестем, мардак... Ин хел нагўед, ҳамсояҳо шунаванд, аз забони худамон лақаб мемонанд.
— Қофия аз даст наравад... уҳу-уҳу! Астағфируллоҳ!
Зан коре накарда дар ҷойи хобидаи шў нишаст, ки танҳо ҳамон ҷо андаке тоза монда буд; дигар ҳама ҷо – рўйи гилему кўрпачаҳо, рўйи дастархон, остонаву роҳравҳо ва чаҳор кунҷи хона ҳаммонанди либоси ҷувозкаш қарқин, рўғанӣ ва ялаққосӣ гашта буд.
— Тавба!
— Бале: «тавба!» Хафа нашав. Ҷанг накун. Ризқу рўзиашон дар ҳамин ҷо будааст.
— «Тавба!» гуфтам-ку? Инҳо дар назди одами зинда ин хел мекунанд. Баъд дар Морг дар даҳони мурда забон мемонанд?
Худораҳматии Гулоб гуфта буд, ки мушҳо забони мурдаро газида бурдаанд. Тавба-тавба! Медонед, ман барои чӣ гуфтам, ки оҳиста гап занем?
— Не.
— Занаки ҳамсоя овоза кардааст, ки ҳамсояамон – Ботурбой ҷаннатро зиёрат карда омадаанд. Пагоҳ мебинед, чӣ мешавад!
— Чӣ мешавад?
— Вай гуфт, ки пагоҳ ҳамсояҳо ба зиёрат меоянд; ман ба умеди ҳамин дастархон будам.
— Ғам махўр, Худо медиҳад. Акнун мо саҳархез мешавем.
Мо аз хоб бедор шудем. То омадани ҳамсояҳо ҳама корро сомон карда, дами дар обдаставу дастмол гузор.