Бар боғу роғу гулшану саҳро муборак аст.
Ай сад ҳазор ҷони муқаддас фидои ӯ,
К-ояд ба кӯйи ишқ, ки он ҷо муборак аст.
Савдоием аз туву баттолу кӯбакӯ,
Моро чунин батолату савдо муборак аст.
Ай бастагони тан, ба тамошои ҷон равед,
К-охир расул гуфт: Тамошо муборак аст.
Ҳар баргу ҳар дарахт расулест аз адам,
Яъне, ки киштҳои мусаффо муборак аст.
Чун баргу чун дарахт бигуфтанд бе забон,
Бе гӯш бишнавед, ки инҳо муборак аст.
Ай ҷони чор унсури олам, ҷамоли ту
Бар обу боду оташу ғабро муборак аст.
Яъне, ки ҳар чӣ корӣ, он гум намешавад,
Кас тухми дин накорад, илло муборак аст.
Саҷда барам, ки хоки ту бар сар чу афсар аст,
По дарниҳам, ки роҳи ту бар по муборак аст.
Меоядам ба чашм ҳамин лаҳза нақши ту,
Валлаҳ хуҷаста омаду ҳаққо муборак аст.
Нақше, ки ранг баст аз ин хок, бевафост,
Нақше, ки ранг баст зи боло, муборак аст.
Бар хокиён ҷамоли баҳорон хуҷаста аст,
Бар моҳиён тапидани дарё муборак аст.
Он офтоб, к-аз дил дар синаҳо битофт,
Бар аршу фаршу гунбади хазро муборак аст.
Дилро маҷол нест, ки аз завқ дам занад,
Ҷон саҷда мекунад, ки Худоё, муборак аст.
Ҳар дил, ки бо ҳавои ту имшаб шавад ҳариф,
Ӯро як ин бидон ту, ки фардо муборак аст.
Бифзо шароб, Хомушу моро хамӯш кун,
К-андар дарун ниҳуфтани ашё муборак аст.

Соқию сардиҳе зи лаби ёрам орзуст,
Бадмастие зи наргиси хамморам орзуст.
Ҳиндуи турраат чӣ расанбоз лӯлиест,
Лӯлигарии турраи таррорам орзуст.
Андар дилам зи ғамзаи ғаммоз фитнаҳост,
Фитнанишони ҷодуи беморам орзуст.
З-он рӯ, ки ғадрҳову дағоҳош бас хуш аст,
Ғадраш маро бисӯзад, ғаддорам орзуст.
З-он шамъи беназир, ки дар ломакон битофт,
Парвонавор сӯхта ҳамворам орзуст.
Гулзори ҳусн, рӯ бикушо, з-он ки аз рухат
Маҳ шармсор гаштаву гулзорам орзуст.
Баъд аз чаҳор сол нишастем ду ба ду,
Як раҳ ба кӯйи васли ту дучорам орзуст.
Инкор кард ақли ту в-ин кор карда ишқ,
Инкор суд нест, чу ин корам орзуст.
Ронем болиши шаҳу роне ба захми мор
Бо Мустафои ҳусн дар он ғорам орзуст.
Тотори ҳаҷр кард сиёҳию анбарӣ,
З-он мушкҳои оҳуи тоторам орзуст.
Борест бар дилам, ки маро ҳеч бор нест,
Ай шоҳ, бор деҳ, ки яке борам орзуст.
Ор аст, ай хафош, туро нози офтоб,
Сад саҷда ман бикарда бар он орам орзуст.
Бо дор – дори ваъдаи васлат расид сабр,
Ҳиҷрон ду чашм баставу бар дорам орзуст.
Ҳаст ин сипоҳи ишқи ту ҷонсӯзу дилфурӯз,
В-андар сипоҳ ишқи ту солорам орзуст.
Даҷҷоли ҳаҷр бар сарам аз ғам қиёмат аст,
Лобуд фусуни Исию тиморам орзуст.
Макре бикард бандаву макре бикард васл,
Аз макр тавба кардаму маккорам орзуст.
То сӯйи гулшани тараб оям харобу маст,
Аз гулшани висоли ту як хорам орзуст.
З-он турраҳои зулф камар соз бандаро,
К-аз шаҳр даррамидаму куҳсорам орзуст.
Мӯсии ҷон бидид дарахте зи нури нор,
Он шуълаи дарахту аз он норам орзуст.
Табрез чун биҳишт зи дидори Шамсидин,