ОРЗУИ ТАНБАЛ

Ба коргурез савол додаанд:
— Чӣ орзу дорӣ?
— Орзу дорам, ки дар як ҳафта шаш рӯз кор накарда, як рӯз истироҳат кунам.

«КАДОМИ ИНҲО ОЧАИ МАН?»

Писарчае аз байни суратҳои бисёре якчандтоашро ҷудо карда, ба падараш нишон дод:
— Дадоҷон, кадоми инҳо очаи ман?
— Сабр кун, писарам, — гуфт падараш фикр карда истода, — аввал худам ба ёд биёрам.

ҲАФТАФАҲМ

Як сардори порахӯри хасис шикоят кард:
— Як ҳафтафаҳм дар ҳузури ҷонишинам пора дод.
— Хайр, чӣ шудааст? — пурсид ҳамсӯҳбати ӯ.
— Акнун маҷбурам, ки онро бо ҷонишинам баҳам бинам.

ТАРСОНЧАК

Духтури дандон, ки як одами тарсончакро табобат мекард, ба дардманд гуфт:
— Акнун «а» гӯед!
— Ман бе иҷозати сардорам даҳон намекушоям.

«ПУЛИ БЕҲИСОБАШ»

Аз як ҷавонзани олуфтасатанг, ки бо шавҳари мӯйсафедаш мерафт, дугонааш пурсид:
— Куҷои ин пир ба ту маъқул шуд, ки ба ӯ расидӣ?
Занак бо таманно гуфт:
— Ҳавлӣ, мошин, мансаб ва пули беҳисобаш.