Мушфиқӣ ҳафт қошуқ хӯрда буд, ки шӯрбо тамом шуд.
— Шумо, дӯстам, се қошуқ қарздор шудед, — таъкид кард Мушфиқӣ ба меҳмон.

ТАКЛИФИ ОҚИЛОНА

Сардори бригадаи бинокории як колхоз пеш аз ҳама барои худаш хонаву ҷои дабдабанок сохта, кори сохтмони клубро кашол додааст. Кирдори ӯро ба муҳокима гузошта, аз кор дур кардаӣ шудаанд. Шахсе аз ин таклиф норозӣ шуда гуфтааст:
— Сардори бригадаамон бекор карда нашавад.
Агар боз ягон сардори нав шавад, албатта, моро ба сохтмони хонаву ҷои худ истифода мебараду сохтмони клуб ду-се соли дигар кашол меёбад.

«МАВЗӮАМОН ДАВИДАН БУД»

Муаллими тарбияи ҷисмонӣ як соат дарси худро нагузаронда ба талабагон ҷавоб дода фармудааст:
— То ба хона давида равед.
— Барои чӣ? — пурсидаанд бачаҳо.
— Барои он ки мавзӯи имрӯзаамон давидан буд.

«ПАДАРАТ МАРО БАРОИ ТУХМИ МОНОНДА БУД»

Шабе Мушфиқӣ ба полези касе ба харбузадуздӣ даромад ва боғбонро дида, ба зери полез пинҳон шуд.
— Ту кистӣ? — пурсид боғбон.
— Ман харбуза.
— Наход, ки харбуза ин қадар калон шавад?
— Ҳа, падарат маро барои тухмӣ мононда буд, — ҷавоб дод Мушфиқӣ.