Мактабдор аз ин ба ғазаб омада, ӯро бо адабчӯб задааст. Падари бача аз воқеа бохабар шуда, сабаби онро фаҳмиданӣ шудааст.

— Писари шумо «аниф» гуфта наметавонад, — шикоят кардааст муллои мактабдор.

— Канӣ, писарам, алиф гӯй-чӣ? — гуфтааст падари бача.

— Алиф! — ҷавоб додааст ӯ.

— Домулло, дуруст талаффуз мекунад-ку? — ба мактабдор муроҷиат намудааст падари бача.

— Ҳа... акнун гап дигар, — гуфтааст мулло, — минбаъд «аниф» нагӯяд-дия, «аниф» гӯяд.

ХУДКАРДАРО ДАВО НЕСТ

Шахсе дар хоб бо шайтон мулоқот карда, як тарсакӣ ба рӯи ӯ зад ва ришашро канда гирифта гуфт:

— Эй малъун! Ту душмани мо ҳастӣ ва барои фириб додани мо, одамон, риши дароз мондай!

Чун тарсакии дигар ба рӯи ӯ зад, бедор шуд ва риши худро дар дасти худ дид.

ХУДАТОН ПУРХӮР

Подшоҳ бо Мушфиқӣ хурмо мехӯрд ва донаки он назди Мушфиқӣ мепартофт. Баъди хӯрда тамом кардани хурмо ба Мушфиқӣ гуфт:

— Пурхӯр ҳастӣ, ки дар пеши ту донакҳои хурмо бисёр ҷамъ шудаанд.

Мушфиқӣ ҷавоб дод:

— На, худи ҷаҳонпаноҳ пурхӯр ҳастанд, ки аз иштиҳошон на худи хурмо боқӣ монду на донакаш.