Падараш пурсид:
— Чӣ шуд ба ту, чӣ рӯй дод?
Ӯ гуфт:
— Ҳангоме ки медавидам, ба замин «сарф кардам» ва аз биниам хун «ташриф овард».

АДАБ

Падар:
— Баҷем, ман сад дафъа бароят гуфтам, ки ҳамроҳи бачаҳои бетартиб гашту гузор накунӣ, онҳо тарбияи туро ҳам хароб месозанд.
Писар:
— Падарҷон, намефаҳмам, гапи шуморо қабул кунам ё аз Луқмони Ҳакимро. Луқмони Ҳаким гуфта буд, адабро аз беадабон омӯхтам. Ман ҳам ҳамроҳи бачаҳои беадаб бозӣ мекунам, ки адаб ёд бигирам.

АМОНАТДОРӢ

Писараке ба модаркалонаш гуфт:
— Бибиҷон, дар ин синну сол дандонҳоятон чӣ қадар солим ва маҳкаманд?
Модаркалон гуфт:
— Не фарзандам, дандонҳои ман ба куллӣ хароб шуда ва ба дарди ҳеҷ коре намехӯранд.
Писарак гуфт:
— Пас хоҳиш мекунам, ки чормағзҳои маро наздатон нигоҳ доред.