бошишгоҳи Ҳасанак равон шуд. Бовар дошт, ки Ҳасанакро беҳолу гурусна хоҳад дид. Боз дар назди дарвоза бӯйи зирбаки палав ба димоғаш зада, тааҷҷуб кард.

Ҳасанак хурраму хушнуд палав мепухт.

— Биёед, ошно, биёед! — гуфт ӯ подшоҳро дида. Палавро хӯрданд, аз дирӯза бамазатар буд.

— Канӣ, гӯй, имрӯз харҷи ошро чӣ хел пайдо кардӣ? — пурсид подшоҳ.

— Асло напурсед, — гуфт Ҳасанак, — одамони подшоҳ маро гирифта бурда, ба дастам шоф до­да, посбони қалъа таъйин карданд. Шофи дода­гиашонро фурӯхтаму шофи чӯбин харида ба ғилофаш андохта мондам. Пулаш аз хариди имрӯза ҳам зиёдатӣ кард.

— Агар подшоҳ туро ба назди худ бурда, ягон ҷинояткорро бо шоф зан гӯяд, чӣ кор мекунӣ? Дар ин бора фикр накардӣ? — ҷиддӣ пурсид подшоҳ.

— Одам дар ҳар хусус фикр кардан гирад, зуд пир мешавад – гуфт Ҳасанак. — Магар нашунида­ед, ки бузургон гуфтаанд:

Мард бояд, ки ҳаросон нашавад, Мушкиле нест, ки осон нашавад.

Подшоҳ рӯзи дигар гуфтагиашро кард. Ҳасанакро ба назди ӯ гирифта бурданду як марди ишқал дар пою дастро тела дода пеши