• Эй савора! - гуфт деҳқон, - назди ман биё!
  Савора пешаш омада, вохӯрдӣ карду пурсид:

• Хӯш, ака, чӣ гап дорӣ, маро аз роҳам доштӣ?
  «Маълум, ки надидааст, - фикр кард деҳқон,

• беҳуда ҷеғ задаам». Ҳамин хел фикр карду ҷуфти говашро нишон дода гуфт:

• Эй бародар, ман ба ҳамин говҳо нигаҳ карда, ҳайрон шуда истодаам - ба назарам ҳардуяшон як хел метобанд, лекин яктааш бояд зеботар бошад.

• Ман вақти тамошои говҳои туро надорам!

• ранҷид савора. - корам зарур.

Савора ҳамин суханро гуфту ба аспаш қамчин зада, ба тарафи роҳ ронд.

«Корам зарур», - гуфт вай, - маълум мешавад, ки кӯначаро дидааст, зудтар рафта ба подшоҳ хабар додан мехоҳад. Магар беҳтар нест, ки ҳаққи ӯро ҳам диҳаму халос шавам.

• Эй бародар, - гуфт деҳқон, - баргард, рости гапро мегӯям.

• Модоме ки «рости гапро мегӯям» мегӯяд, пас ягон гапи муҳим дорад, - роҳгузар ҳамин хел фикр карду аз раҳаш баргашта, ба деҳқон гуфт:

• Хӯш, чӣ шудааст он гапи росте, ки ту ба ман гуфтани ҳастӣ?

Боз деҳқон дудила шуда, фикр кард: «фақат одами аҳмақ сирри тилоро ба касе мегӯяд. Ман аҳмақ не! Намегӯям!»