ро рӯшан мекунад, агар ба паҳлуи дигар баргардад, нисфи дигари шаҳрро рӯшан мекунад.

— Меҳрмоҳ... Модарҷон, ман дар ҷустуҷӯи вай ҳастам, чӣ хел метавонам ба мурод бирасам?

— Ҳазорон ҷавонони донову тавоно омаданду шарташро иҷро карда натавониста, ба ишқаш сӯхта рафтанд. Вай шарт дорад, агар шарташро иҷро кунӣ, ба мурод мерасӣ.

Шаб фаро расид. Шаҳзода ба самти қасри Меҳрмоҳ равон шуд. Хизматгорон ӯро ба наздаш бурданд. Ӯ бо ҳаяҷон, хӯрчини лӯхтакҳо дар китф ба қасри Меҳрмоҳ даромад. Ӯ чунон зебо буд, ки дар шаби торик тамоми қаср чун офтоб рӯшан буд. Меҳрмоҳ ба Шаҳзода мегӯяд:

— Эй ҷавон, шояд беҳуда овора шудӣ?

Шаҳзода хоксорона мегӯяд:

— Иҷозат диҳед, бахтамро санҷам.

— Шарт ҳамин аст. Ин хонаи хоби ман аст. Ман дар бистари хоби худ такя бар болин нишаста, мехобам. Дар байни ману ту пардаи нафисе аз порчаи дебҳо ҳаст. Мо якдигарро мебинем. Ту коре кун, ки то саҳар хоби ман набарад. Барои ин чанд шартро бояд иҷро кунӣ: бо овози баланд гап назанӣ, сахт ва бардурӯғ нахандӣ, доду фиғон накунӣ, бо дасту по тап-тап зада ҳаракатҳои беҷо нанамой.

— Хуб шудааст.

Шаҳзода зуд яке аз лӯхтакҳояшро ба дасти рост гирифт. Меҳрмоҳ қаблан ин гуна лӯхтакро надида буд. Шаҳзода ба лӯхтакаш гуфт:

— Дуруд, ба ту, эй дӯсти меҳрубон.