Шаҳзода аз номи лӯхтак, бо садои бисёр пасту кӯдаконаи зебо, ҷавоб дод:
– Дуруд, сарвари азизам. Ту зираку доной, хушрӯю тавоной барои ман чанд афсонаи пурмуаммо пайдо шудааст, ки барои ҳалли онҳо ёрӣ расон.

Лӯхтак гуфт:
– Ба ҷону дил, бифармо.

Лӯхтак оҳиста ҳаракати зарифона кард. Ба сӯи Меҳрмоҳ назар андохт. Чашмак зад. Табассум кард. Меҳрмоҳ бо кунҷи чашм ба лӯхтак нигаристу аз вай хушаш омад. Ба лабонаш табассум пайдо шуд. Дар дил гуфт: «Аҷаб, одамчаи зебо». Шаҳзода ба лӯхтак гуфт:

– Подшоҳе будааст. Булбули хушхоне доштааст дар қафаси тилло. Аз сароидани вай лаззат мебурдааст. Рӯзе ду булбули дигар омада, ба болои қафас нишаста чизе гуфтанду рафтанд. Подшоҳ аз булбули худ пурсон шудааст, ки онҳо чӣ гуфтанд. Булбул гуфтаст, ки онҳо хешовандони ман ҳастанд, маро ба тӯй даъват карданд. Подшоҳ фикр кардасту гуфтаст, ки агар озодат кунам, аз кишвари булбулон ба ман чӣ меорӣ? Булбул гуфтаст, ки як донаки зардолу, ки дар чил рӯз ҳосил медиҳад. Агар пирамарди беморе меваи онро хӯрад, солим, ҷавон ва зебо мемонад.

Лӯхтак мегӯяд:
– Бигӯ, бигӯ, баъд чӣ шудааст?

Шаҳзода мегӯяд:
– Подшоҳ булбулро сар додааст. Булбули вафодор пас аз тӯю тамошо мувофиқи ваъда баргаштасту донаке овардааст.