– Агар подшоҳ пеш аз куштани булбул воқеаро тафтиш мекард, боиси марги булбули бегуноҳ намешуд. Подшоҳ пеш аз ҳукм бояд воқеаро дақиқ тафтиш кунад.

Шаҳзода ба лӯҳтак нигоҳ карда мегӯяд:

– Эй дӯсти азиз, ту хато кардӣ! Гуфти Меҳрмоҳи хирадманд дуруст аст. Ман туро доно гуфтам, вале хато кардам, наёфтӣ.

Лӯҳтак бо забони ширини кӯдакона хоҳиш мекунад:

– Не, ман ҳам доноям. Бовар накунӣ, боз як ҳикоят гӯй, ки муаммо бошад, ман ҷавобашро пайдо мекунам.

Шаҳзода мегӯяд:

– Хуб шудааст. Гӯш кун, дар ду тарафи дарё ду деҳа будааст, ки дар байни онҳо кӯпруки дарозе будааст. Дар назди он кӯпрук роҳзане пайдо шуда, одамони раҳгузарро ғорат карда, ба дарё меандохтааст. Боре ин роҳзан аз рафтори худ даст кашидааст.

Лӯҳтак мегӯяд:

– Ин аҷиб-ку! Чӣ хел шудааст?

Шаҳзода мегӯяд:

– Дар яке аз ин ду деҳа чӯпонписари хоксору ҳалиме зиндагӣ мекардааст. Вай ба бойдухтари ҳамсоя ошиқ шудааст. Ҳар ду якдигарро дӯст доштанд. Аммо аз деҳаи он тарфи кӯпрук, Анис ном ҷавоне ӯро дӯст медорад. Падараш пулдору молдор буд. Падари духтар чизпараст буд. Падари Анис пулу моли зиёд дода, духтарро арӯс карда ба хонаи худ бурдаст. Духтар, ки ошиқи чӯпонписар буд, дар остинаш кордеро пинҳон