– Баъд рамаро ба хонаи бой бурдам. Бойи шикамкалон ба гӯсфандҳои мисли фил нигоҳ накарда, чашмонашро даҳони коса барин кард.

Шаҳзода пурсид:
– Бой ба ғазаб омад?

Лӯхтак ҷавоб дод:
– Пурсид, ки канӣ хару ҳезуму алаф? Гуфтам, ки харро хоб бурд, ресмонро ба гамбӯсакҳо додам, халтаро ба мушак бахшидам. Бой хашмгин шуду як мушт ба сарам заданӣ шуд. Ман гуфтам, ки: «гӯсфандҳоятро бин, фил барин!» Зуд хобро даъват кардам: «Хоб ба ман ёрӣ деҳ, ки бой маро заданӣ!»

Меҳрмоҳ завқ бурда мепурсад:
– Хоб омада чӣ кор кард?

Лӯхтак мегӯяд:
– Хоб омаду ба бой часпид. Хоби бой бурд. Хешовандонаш омада бедор мекарданд, бедор намешуд. Зуд мушаку гамбӯсакҳоро даъват кардам. Мушак давида ба шиками бой баромаду куртаашро хоида-хоида ғалбер карду ришашро хоид. Гамбӯсакҳо саргинашонро ба сари бой рехтанд.

Меҳрмоҳ хандида гуфт:
– Баъд чӣ шуд?

Лӯхтаки кали масхарабоз гуфт:
– Баъд хобро ҷавоб додам. Хоб рафт. Бой бо чашмони варам аз хоб хест. Ришаш канда-канда хоидагӣ, куртааш ғалберу сӯрох-сӯрох, сараш пури саргин. Хешу табор, ҳамсояҳо аҳволи бойро дида, қаҳ-қаҳ механданд.