ГУЛИҚАҲҚАҲ

Буд, набуд, дар замонҳои қадим як подшоҳ буд. Вай пир шуда буд. Ду зан дошту фарзанд надошт. Ҳар моҳ ба шикор мерафт. Ин дафъа аз як дараи зебо гузашта мерафт, ки ногаҳон чашмаш ба уқобе афтид. Камонашро гирифта ба уқоб тир кушод. Тир ба нишон расид. Уқоби захмӣ аз ҳаво ба замин омадан гирифт. Подшоҳ низ аз дунболи вай рафтан гирифт. Уқоб омада-омада ба як боғ ғалтид. Боғ хеле хушманзараю дилрабо буд. Дарахтони қадболо, гулҳои зебо, парандаҳои хушсадо дошт, ки касро мафтун месохт.

Аз даруни боғ садои се духтари париваш баромад, ки ҳар се «вой-вой-вой, бечора уқоб» гӯён ба сари уқоби захмӣ давиданд. Ҳамин дам подшоҳ низ ба боғ расид. Даромадан хост, вале садои духтаронро шунида надаромад. Яке мегуфт:
— Агар подшоҳи шикорчӣ маро гирад, аз пайи пои ҳар паранда як нусха гирифта барои тамоми навкаронаш ҷомаи гулдӯзӣ медӯзам.

Дигаре мегуфт:
— Агар подшоҳи шикорчӣ маро гирад, аз пару боли парандаҳо тамоми қасрашро гулкорӣ мекунам.

Сеюмӣ мегуфт: