Аҳд кунаду вафо накунад, дар ду дунё хору зор аст. Модоме ки ман ба ту аҳд кардам, ба аҳдам вафо мекунам.

Гурба аз ин гапи муш шод шуду гуфт:
– Рост мегӯӣ. Дар дунё вафодорон зиёд буданд.
Тавре ки ту ишорат кардӣ, ҳар кас аҳд карда вафо кунад, то ки аз вай ба некӣ ёд кунад. Ту дидӣ, ки ман гуфтаи туро иҷро кардам. Магар ин вафодорӣ нест. Вале ту чаро ин гапҳоро гуфта суст кор мекунӣ?

Муши зирак гуфт:
– Рост мегӯӣ. Дар гузашта бузургоне, ки аҳду паймон بستанд, ба он содиқ монданд. Дар вафодории худ устувор буданд. Вале ман, ки хеле нозуку ҳассос ҳастам, ҳанӯз ҳам дар дил хатареро эҳсос мекунам. То ин хатар бардошта нашавад, ман бо ҳарос гиреҳи пои туро зуд кушода наметавонам.

Гурба гуфт:
– Эй мушак, ту ҳанӯз ҳам ба ман гумони бад дорӣ. Ту фикр кун. Дар дунё қонуни дӯстӣ гуфтагӣ гапҳо ҳаст. Ҳар кас онро шиканад рӯяш сиёҳ мемонад. Охир ману ту аҳд бастем-ку! Ту он душмании пешинро, ки дар байни гурбаҳо ва мушон буд фаромӯш кун. Оқибати бевафоӣ хуб нест, ҳама як умр ба он лаънат мехонанд.
Гуфтаи туро ман анҷом додам, ҳоло ту гуфтаи худро анҷом деҳу ба ваъдаи худ вафо кун.

Муши зирак бо ин гапҳо донистан мехост, ки баробари аз банд раҳо шудан ногоҳ гурба ба ӯ ҳамла мекунад, ё не. Ба ҳар ҳол, бо тарсу ҳарос гуфт: