МАРДА МАРД МЕКАРДАГӢ ЗАН...

Буд, набуд, дар замонҳои қадим як подшоҳ буд. Подшоҳ аспбони зиёд дошт. Як асбонаш танбалу содаву гӯл буд. Номаш Наим буд. Подшоҳ кори вайро медиду ғашаш неомаду дар дилаш мегуфт: «ҳамин ҳам одам шуд, мард шуд, ҳеҷ зан бо ин як рӯз ҳам зиндагӣ карда наметавонад».

Ин Наим ин қадар танбалу нодон буд, ки ба бади аспбонҳои дигар ҳам зада буд. Чанд аспро қашав мекунам гуфта кушт. Подшоҳ дар ғазаб шуда, ҳамаи аспбонҳоро ҷанг кард. Чанд бор ин кор такрор шуд. Як рӯз як аспи беҳтарини подшоҳ мурд. Аспбонҳо тарсиданду ҷамъ шуданду ба назди подшоҳ рафтанду гуфтанд:

— Олиҷаноб, ин кори Наим аст. Вай об хӯрад аз лабаш мерезад, нон хӯрад аз даҳонаш меафтад. Кори вайро фақат мо мекунем. Аспи шуморо ҳам Наим нодуруст қашав карда кушт. Ё вай истад, ё мо!

— Чӣ аспи маро Наим кушт?! — Подшоҳ дар ғазаб шуд.

— Бале! — Аспбонҳо тасдиқ карданд.

Подшоҳ дигар ночор шуду фармон дод, ки Наимро ба як доманаи кӯҳ бурда партоянд, ки гургҳо пора-пора карда хӯранд.

Подшоҳ писар надошт. Ба доғи писар ги-