ҲАФТ БУЗИЧА

Буд, набуд, будгор буд,
Замин набуд, шудгор буд.
Ҳафт бузичи бекор буд,
Очакашон дӯстдор буд.

Буд, набуд, дар замонҳои хеле қадим бузаке буд. Пойҳои бузак алою чингилак буданд, бачаҳояш балою гулгулак буданд. Бузакро бузаки чингилапо мегуфтанд. Ин бузак ҳафт бачаяк дошт. Номи онҳо Алӯлаку Булӯлак, Хиштаки Сари Танӯрак, Тоқҷапараку Мехҷапарак, Болошинаку Таҳшинак буд. Ҳамашон хушрӯяку дӯстрӯяку алояку балояку гапдарояк буданд.

Бузак онҳоро дӯст медошт. Пеш аз он ки бузак ба саҳро равад, ба бачаҳои ширинакаш таъкид мекард, ки «эҳтиёт шавед, дарро ба ҳар кас накушоед».

Ана ҳамин тавр, баъд ҳар пагоҳ ба дашту саҳро рафта, ба шоҳаш алаф, ба даҳонаш об, ба пистонаш шир оварда, дари хонаашро так-так зада мегуфт:

– Алӯлакам, Булӯлакам, Хиштаки Сари Танӯракам, Тоқҷапаракам, Мехҷапаракам, Болошинакам, Таҳшинакам, дарро кушоед! Ман барои шумо дар шоҳакам алаф, дар даҳонакам