— Ту авлоди кистӣ? Ту аз куҷо мешавӣ?!
Дар ҷавоб Сӯҳроб бо ғурур мегӯяд:
— Ту наслу насаби манро пурсида чӣ мекунӣ?
Сӯҳроб бо ғурур Рустамро ба болои сараш мебардорад. Ҳамин дам Рустам мегӯяд:
— Паҳлавонҳо сар дода, сар дода гӯштин мегиранд.

Сӯҳроб сар медиҳад. Рустам паҳлавони рӯйи ҷаҳон буд. Ин ғуруру ҷасорати Сӯҳроб Рустамро асабонӣ карду аз дил гузаронд: «Ӯҳ! Аз ин мурам, беҳтар аст!». Рустам аз ору номус писараш Сӯҳробро ба замин ғалтонда, бо ханҷар мезанад. Ҳамон дам Сӯҳроб мегӯяд:
— Ҳой, номард! Маро фиреб кардӣ! Ҳоло падарам Рустам шунавад, қасди маро мегирад.

Рустам аз ин гап дар ҳайрат мемонад. Ханҷар дар бадани Сӯҳроб, Рустам бо ҳаяҷон мегӯяд:
— Чӣ? Падарат Рустам... падар... Рустам...
Сӯҳроб бо садои канда-канда боз мегӯяд:
— Ман бачаи Рустам.
Рустам мепурсад:
— Чӣ далел дорӣ?

Сӯҳроб ба бозубанди бозуяш ишорат менамояд. Рустам бозубандро дида, дуди фиғонаш ба фалак мепечаду ба навкаронаш ба овози баланд муроҷиат мекунад:
— Нӯшодоруууу!!! Писарам! Сӯҳробам, нӯшдору биёред!!!
Сӯҳроб мемурад. Рустам мегиряд, менолад, ду даста ба сару синааш мезанаду мегӯяд:
— Бачаи худамро худам ба ханҷар задам!