донист. Модараш нагуфта буд. Модар розӣ мешавад:
— Хайр, бачам, бирав.
Пирон чанд харбуза гирифта ва Барзуро ба фойтун савор карда, ба назди Афросиёб омад. Афросиёб симои Барзуро дида, дар тааҷҷуб монд. Аз дилаш гузаронд, ки «ҳайбати ин аз Рустаму Сӯҳроб ҳам зиёд аст-ку». Ҳолон ки синну соли Барзу хурд буд. Барзу аз хурдӣ дар замин кор мекард. Дар Босанд ӯро Барзуи деҳқон мегуфтанд.
Дар кишту кори деҳқонӣ аз вай машҳуртараш набуд. Пирон ба Афросиёб ба симои Барзу ишорат карда, зиракона табассум мекунаду мегӯяд:
— Ин Барзуи деҳқон аст. Як саҳрои калонро худаш бо модараш кишт кардааст. Заҳматкаш аст.
Маълум аст, ки кори сад касро як худаш анҷом медиҳад.

Барзу зиёфату дабдабаи шоҳиро дида, тамоман лол шуд. Ӯро эҳтироми зиёд карданд. Бегоҳӣ ба назди модар омада, пазириши шоҳонаро нақл кард. Чанд рӯз пас Афросиёб боз ӯро ба қаср даъват кард. Бо Пирон машварат кард, ки Барзуро чӣ гуна аз санҷиш гузаронад. Барзу кору бори дарбор ва хушиҳои онро намедонист. Чун ки дар як дашт рӯз мегузаронд. Пас аз муддате Барзуро боз ба зиёфати подшоҳ даъват карданд.
Дар зиёфат меҳмонҳо зиёд, ҳар кас ҳар чиз мехӯрад. Пешхизмат ба Барзу чанд сихкабоб дод.
Ӯ дар гӯшае рафта мешинаду кабоб мехӯрад.

Ба дарбор барои дилхушӣ ҳунаргарону шоирон даъват шуда буданд. Шоирон байни худ мушоира намуданд. Баъди мушоира пурсишу посух шурӯъ шуд. Яке гуфт: