Зан ҳайрон монд. Ба ҳоким нафраташ даҳчанд шуду гуфт:
– Ту ҳам зану духтар дорӣ. Чӣ лозим ин нобакорӣ. Мардуми шаҳр бар онанд, ки ту раҳбари одилу оқилӣ, вале ту фосиқӣ.

Зан аз хонаи ҳоким баромад. Ҳоким ҳам ин гуна суханро интизор набуд. Зуд барояш ҷавоб дод:
– Эй зани беақл, ман хостам, ки боқимондаи умри ту хуш гузарад. Модоме ки намехоҳӣ, рав аз паи қорат. Ман надидам, ки шавҳари ту ба мулло ҳазор танга тилло додааст.

Зан баромада рафт. Ба назди шавҳараш омаду гуфт:
– Эй мард, ҳоким ҳам мегӯяд, ки ман аз уҳдаи ин кор баромада наметавонам.

Заргар хеле озурда шуд. Худ ба худ гуфт: «Як замон заргари ҳунарманд будам, дӯстони зиёд доштам, мушкили ҳамаи онҳоро осон мекардам. Имрӯз ман нобино, фартут, муҳтоҷ, ҳама аз ман рӯ гардонданд». Яке ба ёдаш қози расиду ба занаш гуфт:
– Гӯш кун, зан, қозӣ дӯсти наздики ман аст. Вай одами адолатхоҳ аст. Ба назарам, шахси бовиҷдону бомаърифат аст. Бирав ба назди қозӣ. Шояд вай ба дарди мо даво шавад.

Зан, ки шавҳарашро дӯст медошту солҳо ҳамдаму ҳамнафаси ӯ буд, гапи ӯро ду накард. Фарнаҷӣ бар сар карду рафт ба назди қозӣ. Қозӣ занро ба хонааш дароварда гӯш кард. Зан гуфт, ки аз мулло ҳазор тангаи тиллои шавҳарашро гирифта диҳад.