Вале саг чунин накард, балки омада бо ду пояш ба гардани Заркокулу Маҳпешонӣ часпид. Ҳама ҳайрон монданд. Заркокулу Маҳпешонӣ давида ба назди зан рафтанду сару рӯи вайро бӯса карда, ашк рехтанд. Подшоҳ тамоман гичу гаранг шуд. Заркокул ба подшоҳ гуфт:
– Олиҷаноб, аввал ин занро аз ин ҷо халос карда ҳаммом дорунда меоред, баъд мо ба қаср медароем.

Подшоҳ асабонӣ шуду гуфт:
– Ин зан дурӯғгӯй аст.
Заркокул гуфт:
– Дурӯғро ин нагуфтааст, дигарон ба шумо гуфтанд. Кадом зан дар дунё саг зоидааст?

Подшоҳ ин гапро шунида, як таккон хӯрду барои фаҳмидани ин роз зуд фармон дод, ки занро аз хок берун оварда, ҳаммом кунонда оваранд.
Хидматгорон:
– Марҳамат, марҳамат дароетон – гуфтанд.
Заркокул гуфт:
– Олиҷаноб, ба пешгаҳи хона занҳои шумо шинанд, мо ба пойғаҳ мешинем.
– Не-не, шумо меҳмони олиқадри ман ҳастед, ин хел намешавад.

Ҳама ҳайрон дар беруни қаср рост истоданд. Заркокул гуфт:
– Пас оинаи ҷаҳоннаморо мебинему гуфтори булбулигӯёро мешунавем, баъд ба зиёфат медароем.

Ҳама бо диққат оинаи ҷаҳоннаморо тамошо мекарданду ба гуфтаҳои булбулигӯё гӯш медоданд. Ҳамаи воқеа аз аввал то охир маълум шуд.