Занҳо роҳи гурезро пеш гирифтанд. Подшоҳ дар ғазаб шуда, ба дасту пои онҳо занҷир баст. Фарзандонашро ба оғӯш кашиду зор-зор гиря кард. Занҳою Пирзолро ба думи аспи мода басту аз қафои вай аспҳои нарро сар дод. Онҳо пора-пора шуданду гӯшташон туъмаи зоғу заған гардид. Табибҳои зиёд ба табобати зани вафодори подшоҳ машғул гаштанд.

Ана, ҳамин тавр, Заркокулу Гулпариро чил шабу чил рӯз тӯй карда, дар тӯй шикорчиву подабону занашу духтарошро даъват карда, ҳама ба муроду мақсад расиданд, худоё, мову шумо ҳам бирасем.