ДАР ИШҚИ МЕҲРМОҲ

Буд, набуд, дар замонҳои қадим подшоҳе буд. Ӯ писаре дошт. Писараш шикорро дӯст медошт. Ҳар бор ӯ ба домани кӯҳе мерафт. Дар он ҷо ҷангале буд. Ин ҷангал паранда ва ҳайвонҳои гуногун дошт. Дар он ҷо ҳавлиҳое низ буд, ки дару девораш аз шоҳбастаҳо буд.

Шаҳзода бо дӯстонаш шикор мекард. Ногоҳ дар осмон уқоберо дид. Тири камонашро ба сӯи уқобе, ки чарх мезад, равон кард. Кӯдакон низ аз дунболи шикорчиён мерафтанд, гоҳе ба осмон ва гоҳе ба шикорчиён менигаристанд. Шаҳзода уқобро нишон гирифту тир кушод. Уқоби тирхӯрда аз осмон ба замин, ба ҳавлии пиразане афтод. Кӯдакон уқоби афтодаро дида, ба ҳавлии пиразан давиданд. Шаҳзода низ аз дунболи онҳо ба он ҳавлӣ даромад. Пиразан ҳайоҳуи кӯдакон ва уқоби афтодаро дида, бо афсӯс нигоҳ карда, ба надаш омад. Шаҳзода ба пиразан эҳтиром ба ҷо овард:
– Дуруд бар шумо, модарҷон – гуфт.
– Дуруд, писарам. Бечора уқоб... шумо, шикорчиён бераҳмед.
Уқоб аз болаш тир хӯрда, вале намурдааст.
Шаҳзода ба пиразан гуфт:
– Шикор кардем, шикор... модарҷон... Иҷозат диҳед сайдро гирам.