Дигар меваҳмад аз овоз баровардан. Ҳайаташ ланҷ метобад ба назар, чашмонаш ғамгин, қариб берӯҳ... Аз номаш вафодор фақат мегуразад. Ба одам ҳам чандон наздик намешавад, дур-дур мегардад.

Дар ин соат ҳавои хона он қадар мӯътадил ва форам аст, ки хушам намеояд аз ҷой бархезам. Дар бехи гӯшҳоям садои якнавохти оби ҷӯйбор, ман аз шифт чашм намеканам. Ва хаёлу хотирам осуда, дар ҳолате ки ба тахтапушт хобидаам, беихтиёр васса мешуморам: ...сездаҳ, чордаҳ, понздаҳ, шонздаҳ... Пас дар ҳамин ҷо нохост бозмеистам. Зеро:

— Ана, дугонаҷон, омадам, — гуфтани Суҳайло маро аз нав ҳушёр мекунад. — Ба ғирболи худам...

— Хуш омадӣ! — механдад Бибирухсора. — Модом ки худат мехоҳӣ, марҳамат, бишин, остинатро дурусттар барзан.

— Бе ман намедонам чӣ кор мекардӣ.

— Лекин рост мегӯӣ.

— Ман-ку, хайр, дар хона се синҳор дорам...

Нохост хар, боз ҳам яқин аз пеши оғил, дубора ҳанг зада, сухани ӯро фурӯ менишонад. Ва ин дафъа низ дарҳол хомӯш мегардад.

— Илоҳӣ тезтар пой дароз кунад, дар ҳақиқат хунук аст овозаш.

— Ин хел нагӯй, Суҳайло. Вай агар мурад, ман бори вазнинамро ба кӣ сабук мекунам? Ба ҳамин ту?

— Ёфтӣ ҳаракатро!

— Нафорид? — ҳазлашро идома медиҳад Бибирухсора.

— Форид-нафорид, зунукаш дар гӯр! — мегӯяд ба ҷавоб Суҳайло.