нишаст. Ва ба худ аҷаб сурати тарсомез гирифта, нигоҳашро ночор гурезонд. Ман сабаби инро напаҳмида, мутаҳайир ба гирду пеш назар давондам. Ва нохост дидам — Хуросон, ки то алҳол рӯ ба девор хомӯш мехобид, акнун шонаҳои фароҳашро қадре бардошта, чаккаи сараш ба кафи даст, боре ҳам мижа назада, бо нигоҳи вазнини худ ҷисми Сафаралиро гӯё парма мекард.

— Ман ҳеҷ... — забон хоид ӯ. — Шайтон аз роҳ зад магар, ногаҳ баланд рафтем.

— Агар аз гӯру қиёмат қисса хондан мехоҳӣ, мардак, пас ба сидқи соф бихон. Дониста, астағфируллоҳ гуфта... — аз нав сар ба болин гузошт Хуросон.

Сафаралӣ боз дар ҷояш дароз кашид. Ман ҳам... Ва хона тахмин даҳ дақиқа дар ҳукми сукунат монд.

— Хайр, ҳеҷ гап не, — гуфт ахир ҷавони қоқинаи чеҳрааш мудом заҳир, ки Исроил ном дошта, кати хобаш дар паҳлуи Сафаралӣ меистод. Ва бо ҳамин хомӯшии мутлақро шикаста, идома дод: — Ба фикрам, акаи Сафаралӣ мехост, — пас даме лаб газида, ба ман нигарист ӯ, — ин бародарамонро аз тариқи мусулмонӣ бояду шояд оғаҳ кунад.

— Аз ту барин нафарони бадгумон, ҳамду сано бод Худои яккаву ягонаро, бештар мусулмонам, — гуфтам ман, ки ҳанӯз савори аспи ҷаҳл будам.

Ба ин касе ҷавоб нагардонд. Танҳо баъдтар Сафаралӣ як гулӯ афшонда, ба забон овард:

— Алҳамдулиллоҳ!

Ва ҳамоно ба сукут рафт. Дигарон низ хомӯш буданд. Пас аз фурсате вай даст ба риши кӯто-