Медиҳӣ. Аз номи апаат, як зани раҳгуми деҳотӣ...

— Ин хел нагӯед, — сахт ба ҳаяҷон меоям ман.

— Кошкӣ Сӯҳроби мо, бадбахт, монанди ту мебуд!

— Боз сар кардӣ? — лаб зери дандон, ба дугонааш менигарад Бибирухсора.

— Нохост, дар омади гап... — аз ханда намемонад Суҳайло.

Баъд онҳо маро то беруни дарвоза мебаранд. Кӯчаи хомӯш аз партави мулоими маҳтоб чун пойандози сафед як равшании гуворо дорад. Ҳаво форам аст, — ҳур-ҳур боди мурод мевазад. Ман ба ҳозирон бори дигар хайрухуш карда, дили дар изтиробам ба хонадони бародархонди худ Хуросон, умуман ба ин деҳаи дурдасти кӯҳистон кашол, гӯё маҷбур ба мошин менишинам. Ва калиди онро рӯ ба моҳи тамом андешаманд тоб медиҳам.