— Бале, роҳбари хоҷагии ҷамъиятии ба номи генерал Собир Раҳимов, — гуфт Темур Шавкат.
— Иброҳим-ака Исроилов... Маълум, ки шумо ҳам сифати ӯро шунидаед. Порсол ба унвони олии Қаҳрамони Узбекистон мушарраф гардид.
— Медонам. Дар бораи Иброҳим-ака ман на танҳо шунидаам, инчунин ба худаш ҳам шиносам.
— Не-э? — омехта ба ҳайрат хандид Темур Шавкат.
— Мо порсол ба якдигар шинос шуда будем. Моҳи декабр... Дар ҳамин ноҳияи худатон, — низ хандидам ман. — Дар тӯи ҳосилот.
— Воқеан, шумо порсол омада будед, дар он тӯй иштирок доштед, — гӯё ҳиҷолат кашида, бо таассуф калла ҷунбонд Темур Шавкат. — Бубахшед, акнун ба ёдам расид.
— Боке не, — гуфтам ман, ӯро аз китфаш оғӯш карда.
— Хуб, фикри шумо чӣ?
— Дар хусуси раис?
— Ҳа-а, он вақт, албатта, ҳамсӯҳбат шудагистед...
— Аввалан, дар ҳаққи як нафар марде, ки халқ сидқан эҳтиром мекунад, бар замми ин дар ивази меҳнати ҳалолаш унвони қаҳрамонӣ гирифтааст, чӣ гуфтан мумкин? Фақат сухани нек мегӯй.
— Рост. Дар замони мо, дар шароити нави давлатдорӣ, боз дар партави ифтихори миллӣ... расидан ба чунин дараҷа кори осон нест.
— Бешубҳа. Ҳоло мукофоту унвонҳои баланд қадр доранд. Пештара барин якбора аз бист касу сӣ кас қаҳрамон намесозанд.
— Лекин ҷони гапро гуфтед...
— Сониян, давоми суханам ин буд, ки порсол