раш. Ба Худо, ки сер шудаам аз ҷонаки ширинам. Ту бовар намекунӣ, апа...

– Ҳай-ҳай, дониста дурӯғ мегӯӣ, а! — аз табақча як дона мавиз гирифта, хандон ба даҳон мебарад Шаҳзода. Пас ба фарзандони ӯ менигарад, ки ҳоло саропо гӯшу ҳуш гардида, кунҷковона дар курсӣҳои дигар менишастанд. — Шимо акнун мардак шудаед; хезед, рафта дур-дур бозӣ кунед. Ба гапи мо, занҳо, ҳавас мондан шарт нест. Хезед, ҳа-а... зудтар!

Писаракон хоҳам-нахоҳам ба хонаи шафат мегузаранд.

Ситора чойникро пештар гирифта, як пиёла чой мерезад.

– Ширгарм...

– Ташвиш накаш, дилам чизе намехоҳад, — мегӯяд Шаҳзода, маънидор табассум карда. — Ана, мавиз чашидам... Исто, ки ин навъашро аз куҷо ёфтӣ?

– Пур аст бозор. Қоидааш, ман барои қишлоқиҳо алоҳида харид мекунам. Арзон бошад... Ҳозир аз баширааш меорам, аз нағзи нағзаш, — зуд аз ҷой хестан мехоҳад Ситора. — Аслан ҳамин кифоя буд ба онҳо. Гаҳвораашон аз осмон наомадааст.

– Лозим не, наҷунб. Гуфтам-ку: дилам ҳеҷ чиз намекашад. Дар мактаб каме асабӣ шудам. Ҳоло, чӣ хеле ки худат гоҳо ба забон меорӣ, як «разбор» карданиам.

– Ба ман?!

– Бале, ба ту.

– Кошки... Аз рӯзе ки панҷ сол пеш ҳамсоя шудем, туро ба ҷои апаам медонам, шавҳарат — ба ҷои акаам. Шумо, охир, аз ман калонтаред, батаҷрибаед. Боз ин ки, аз тарзу тариқи ҳаёти