Дар Ситора низ. — Аммо шон намефоранд ба ман. Аз аввалин рӯзҳое ки оиладор шудем, аҳвол ҳамин. Мақбул нестанд онҳо... вассалом!

— Барои чӣ?

— Гуфтам-ку, — боз механдад вай.

— Сабабҳое ки овардӣ, чандон поя надоранд. Чунки одамизод пайвандонашро интихоб намекунад. Хешу табор, падару модар, писару духтар... — камбизоатанд ё бадавлат, камақланд ё баақл, чиркинанд ё олуфта, — чӣ хеле ки бошанд, аз хати тақдиранд. Ниҳоят, ба ҳар кас худи Худо медиҳад онҳоро. Дар ин хусус ягон маротиба фикр кардай?

— Бекор намондаам. Ва албатта, не-е... — баиллат мегӯяд Ситора.

— Шавҳарат-ку инсони хуб, — шабу рӯз дар ғами шумо ҷон мекоҳонад. Фарзандонашро дӯст медорад, ба ту ҳам меҳрубон. Хонаву дарат обод. То ҷое ки ақида мекунам, аз калон-калон хӯрдану нағз-нағз пӯшидан низ таъминед. Пас боз чӣ мехоҳӣ?

— Камтар бинам хешу таборашро...

— Хоб, ҳоло рафтанд онҳо?

— Бале, ахир дафъи мӯъминон шуданд. Ахир ҷонам халос хӯрд.

— Кай омада буданд?

— Се рӯз пеш.

— Икром, албатта, ҳар рӯз то нисфи шаб дар корхонааш?

— Ҳамин тавр... Қишлоқиҳои носерами ӯро хуш омадед гуфта, меҳмондорӣ кардан — фақат бори ман. Кошкӣ кам мебуданд! Ба Худо, ки аҷириқи тайёр...

— Хайр, ана, ҳоло рафтаанд. Боз чаро ин қадар асабӣ мешавӣ?