Расму одат ба халқ тааллуқманд аст, на ба сарватмандон ё бечорагон.
Масалан, пеш аз инқилоб дар деҳаи мо ду нафар давлатманд будаанду чор нафар миёнҳол. Магар ин шаш хонавода барои худ расму одати махсус ҷорӣ мекарданд?!. Бою камбағал — ҳама бо якдигарӣ хешу ақрабо, аз як реша, аз як палак. Яке чор-панҷто, дигаре чил - панҷоҳта моли реза доштаст. Инаш дарди бахайр, Кабир аз чӣ бошад, ки ҳар бор калимаи «деҳа»-ро нописандона ба забон мегирад. Балки ҳамзист шавем ҳам, аз ин ваҷҳ маро таъна мекардагист? Ба ҳамин тарз нописандона «деҳа-деҳа» гӯяд, ман тоб оварда наметавонам...» Вале тухми муҳаббате, ки дар дилаш неш мезад, ин гумони нохушро зуд парешон сохт.
Занҷир лаҳзае худро ба ҷои Кабир монда, ба ин вазъият аз даричаи чашмони вай нигаристан хост.
Дар назари Занҷир чунин меомад, ки бо Кабир ҳаёташро пайваста зиндагӣ кардан тавонад ҳам, ӯ ҷавони майдагап дар нисбати баъзе ҷавонон бачасуроб аст, сухани ӯ кору амали ӯро дида, ҳайрон намешавед, мафтун намегардед. Аз ин бобат вай ҳаргиз Довар барин намешудагист. Ана, ӯро инҷинер гӯед, меарзад. Ба рӯи кас наменигарад, сухани зиёдатӣ надорад... Агар ман дар ҷои Кабир мебудам, ҳеҷ бесабрӣ намекардам, баръакс, ягон бор падару модарамро оварда, духтарро бо ягон баҳона ба таҳи дарвоза ҷеғ мезадам, онҳо шиносо мегаштанд, бигузор волидайн арӯсшавандаро