Рӯзе Ғаюр бордони мошини пахтачиниашро ба хирман холӣ карду дар он ҷо се тан одамони ношиносро дид, ки пахтаи чидаи ӯро ба мошини бегонае бор мекунанд. Ғаюр мошини пахтачинашро қарор доду ба назди онҳо рафт.
— Ассалому алайкум... — Ӯ як-як даст дода бо он касон вохӯрд. — Бетон... Шумо кистед, аз куҷоед?
Барои чӣ ин пахтаро бор мекунед? Агар малол наояд, мегуфтед... — Пурсид вай тааҷҷубашро пинҳон накарда.
— Ҳамин хел амр шуд, додар, — яке аз онҳо бо дили нохоҳам ба ӯ ҷавоби муҷмал дод. — Саркор сар шуда моро оварду аз паи кораш рафт. Бе рухсат ки ҳад дорад, додар?! Ин пахтаи давлат аст...
— Дуруст аст, ки пахта дар ҳама ҷо моли давлат аст, аммо ҳосили колхози мо ба ҳисоби колхоз бояд дарояд. Ба ғайр аз ин, пахтаро ман чидам, — гуфт Ғаюр панҷшохаи якеро аз дасташ гирифта, — ҳақ надорам, ки онро ба шумо диҳам. То раис ё саркор ба ин ҷо наояд, ба пахта даст нарасонед!
Пахтахарию пахтафурӯшӣ ба куҷо мебарад, медонед? — Ӯ ангуштонашро панҷара кард.
Се тан лаҳзае ба даҳони ӯ нигариста, ба инчунин бебокии бачаи навхат хандиданд. Сипас гуфтанд:
— Парво накун, ба пахтаи чидагиат ҳақ мегирӣ.
— Не. Даст нарасонед.
Баъди он ки миёни онҳо хеле суханони пасту баланд радду бадал шуд, оқибат яке аз он касон гуфт: