Ин бор, ки аз ҳам ҷудо шудем, сухане бар забон наовардем ва обе аз дидагон нарехтем. Аммо дилҳоямон мегирист, хун мегирист. Бо ин ҳама бовар надоштем, ки дигар ҳеҷ гоҳ ба дидори ҳамдигар намерасем ва зангӯлаҳоро ҳам намезанем.

Мехостӣ маро дар миёни оташи сӯзони муҳаббат бибинӣ. Акнун, ки дидӣ, чаро ба шукрона табассум накардӣ, то ин оташ бароям гулистон мешуд?

Ман аз ин як сӯхтан ифтихор дорам, аммо ҳазор ёри ту аз он мегурезад. Охир, то ба кай дар ҳузури мани ошиқ ба зорӣ садояшон мекунӣ ва ҳам лутфу меҳрубонӣ менамой?

Замоне, ки аз ҳам ҷудо шудем, баҳор бо он ҳама гулҳои зебои худ механдид ва зиндагиро бас хуррам медид. Аммо на ту аз хазон ёд овардӣ, на ман. Аз хазоне, ки дар он бо ҳам пайвастем ва чун гулҳои зебо ба рӯи якдигар хандидем ва ҳеҷ бовар надоштем замони ҷудоии мо баҳор аст.

Беш аз фасле натавонистем ҳамдигарро дӯст бидорем ва оламро бас зебову хуррам бибинем. Агар ба ин бадбахтии мо баҳор дар ҳама замон бигиряд, медонам, ту ҳамчунон механдӣ, зеро бас осон дил ба дигаре медиҳӣ. Аммо, ба Худо, ман аз он дили хунини худро бо он ҳама захму ҷароҳате, ки дошт, он рӯзи ҷудоӣ از кӯи ту нагирифтам, агарчи инро ба зорӣ мехост. Ва эҳсос мекунам, оре, бе он дил эҳсос мекунам, ки боз ҳазор фасли дигар меояд, аммо як рӯз ҳам мо ба дидори ҳамдигар намерасем, чун муҳаббат ба сазои ин гуноҳ ҳама дарҳои хушбахтиро ба рӯи мо бастааст.

Бирав, дигар бирав ва ба он ҳазор ошиқи худ биноз. Бо омадани баҳори хуррам гулҳоро ба сар бикун ва бас ширин биханд. Маро дигар на умеде ба баҳор аст, на ба ту, эй ёр.