Ҳамаро боре рад мекунӣ, мо — ҳама ошиқон ба ҳоли худ гувоҳӣ медиҳем.

Мегӯӣ, як рӯз арӯси зебо мешавӣ ва бо суруди «Ёр, ёр» аз хонаи падар меравӣ. Боре он замон ба атроф менигаrӣ, ки ҳама ёронат барои видоъ намудан бо Ту омадаанд?

Бирав, барои Худо бирав! Илтиҷо мекунем, ки бирав! Бирав ва арӯси зебои он ҷавоне бишав, ки бӯи ишқро рӯзе нашнидааст. Мо шукри ин рафтанро ҳазор сол ба ҷо меорем. Охир, агар ҳам ҳазор ошиқи содиқро бадбахт намудай, боре касеро хушбахт мегардонӣ. Ба Худо, бо Ту баъд ишқро дармеёбад.

Гуфтанд, суроғи маро аз пирамарде, ки дар такяи асо ба дуриҳо менигарист, гирифтай. Ва чаро ӯ нагуфт, ки ман мурдаам? Ё аз ҳастии худ бе ёди он ёри дурафтода шарм дошт?

Ин бор агар биёӣ ва бигӯй «дӯстат медорам», ҳеҷ боварат намекунам ва ҳама номаҳоятро ба дастат медиҳам. Агар ҳам Ту онҳоро ба рағми ман дар пеши чашмам месӯзӣ, боре андӯҳгин намешавам. Аммо ҳамчунон дӯстат медорам ва бовар мекунам, ки ишқи Ту, танҳо ишқи Ту маро зуд аз ин олам мебарад ва аз ҳама ранҷу ғами дунё мехарад. Ба ин ҳақиқат Ту замоне бовар мекунӣ, ки дар ҳақиқат дӯстам медорӣ, аммо наметавонӣ биёй ва бигӯй: «дӯстат медорам».

Ин мардум ниҳол менишонанд ва мегӯянд, ки баҳор меояд. Оре, ба сарсабзии он умед мебанданд ва мебинанд, ки кӯдакон аз меваҳои он мехӯранд. Ту аммо ниҳоли ишқи маро ин замон мебурӣ ва ҳам барои як умеди нек фурсатам намедиҳӣ.

Дигар осмон ҳама абр дорад ва касе ба як хандаи хуршед умед намебандад. Ва Ту ба диёре меравӣ, ки аз дили сангҳои