Сахту сард чашмаҳои гарм башорати ҳастии худро медиҳанд. Агар мо мегирием ва оби чашмамон рӯзе аз сангҳои сахту сарди диёри Ту чун чашма намеҷӯшаду таронаи муҳаббатро намегӯяд, мову шикваи ин ҷаҳон, чун ёреро оварда, ки на аз абр, на аз хандаи хуршед меандешад.

Рӯзгор пандам намедиҳад. Оре, эй Ёр, аз Ту чун метарсад.

Афсонаи муҳаббати маро ба кӯдаконат бигӯ. Хушбахтӣ дар поёни он ба рӯяшон механдад.

Маро Ту ба хандаи гулҳо ошно кардӣ ва гуфтӣ, ки баҳорро, зебоиро ба чашми дил бубинаму дӯст бидорам. Пас чаро, эй он ки зебоӣ ба Ту рашк мебарад, маро бо он дили пур аз меҳр нахостӣ ва дари фасли хазонро барои ҳама умр ба рӯям кушодӣ?

Хотири Ту аз мо ранҷида. Зиндагӣ дигар он нерӯро надорад, то ба имдодам биёяд ва ман ба зорӣ узри он гуноҳеро, ки накардаам, бихоҳам.

Маро ин бор ҳам озмудӣ. Чун дарёфтӣ, ки намемирам, рафтӣ. Рафтӣ ва дигар ҳеҷ барнамегардӣ.

Оре, пас аз он маро Худо зиндагие бахшид, ки дар он ҳар рӯз барои Ту сад бор мемирам ва сад бор зинда мешавам. Агар Худо ҳам, эй Ёр, маро биозмояд ва бихоҳад рӯзе дусад бор бимирам, савганд ба номи Ӯ, ки дар ихтиёри худ нестам.

Он Ёри ман аст, ки бо баҳор омадааст. Ман аз он рӯмоли сабз ва куртаи сафеди зебояш Ӯро мешиносам. Агар ҳам бигӯяд, ки маро ҳеҷ намедонад ва номамро низ нашнидааст,