Хабар аз ёри сафаркарда меоранд. Бад-ин мужда ҷон ҳамебахшам. Аммо медонам, Ӯ ҳеҷ намеояд. Оре, агар ҳам биёяд, сад ҳазор ҷон ҳамеёбам ва ҳамаро пеши пояш нисор месозам.

Дар ин як рӯзи тирамоҳ ниҳоли умедам гул мекунад. Агар пас аз он зимистони бас сард ҳам биёяд, ба Худо, барои Ту аз он ҳазор себи сурх меорам.

Муаззинро дар ин шаби бе моҳу ситора ҳеҷ кас аз хоб бедор накард.

Оҳ, барои Худо, субҳ медамад ва ӯро аз хоб бедор бисозед. Охир, олам аз забони ӯ номи он ёрро мехоҳад бишунавад.

Худо, бар умрат, эй муаззин, ҳазор соли дигар бияфзояд, то номи ёрамро бо меҳр ба забон биёрӣ ва маро ба васлаш умедвор бисозӣ.

Гуноҳи ман нест, агар роҳро намедонам ва Туро аз ҷону дил намехонам.

Ва ҳам Ту аз гуноҳ покӣ, ки ёрию на роҳ менамоӣ, на маро ба сӯи худ мехонӣ.

Ду ҳазор дил асту ҳама мурда. Оре, бӯи ишқро, ки ҳеҷ яке нашнида.

Ба Худо, агар насими меҳри Ӯ андаке бар онҳо бивазад, ду оламро аз таронаи муҳаббат пур мекунанд. Ё худ он ёр таронаро дӯст намедорад?

Эй дил, ба афсонаи муҳаббат ҳам худро умедвор месозӣ?