Худо он нигори зебои хобро имшаб аз ман бурда. Ва дигар то ба рӯз ба овози гиряҳои баҳор, медонам, бояд гӯш бияндозам ва бо умед зангӯлаҳоро бизанам, агарчи сарнавишт бад-ин қисмат ошиқона менозад.

Дар ин хонаи бас сард дар шаби зимистони пурбарф нишастаам. Хоб ҳам маро чун Ту бад-ин бадбахтӣ тарк намудааст. Чароғ аз фурӯзон шудани худ сад балои дигарро мехоҳад бар сарам биёрад. Ва чаро хоб ҳам ба пушаймонӣ намеояд ва дарамро ҳеҷ намезанаду намегӯяд: «Ин як ғариб афтодаро шабе ба меҳрубонӣ бипазиред!»

Эй абрҳо, ки на ёди зимистонро меореду на башорати баҳорро медиҳед, ба гиряи шумо ман намегирям. Аммо меандешам он Ёр дар чунин як рӯз оҳанги сафар дорад, агарчи меравад ва ҷавонеро, ки аз бӯи муҳаббат ҳазорон фарсах дур аст, намеёбад. Бо табассуми ширин, мебинам, пас аз он бармегардад ва ба рағми ин ҳама дилдодагонро, ки умед ба омадани баҳор ва он Ёр доранд, аз ёд мебарад.

Ба суроғи ин дилдодаи худ дигар намеоӣ. Ва ӯ низ бе ёди Ту аз ин хона, аз ин деҳи бас дур ва хурд ба он шаҳри бузург немеравад. Оре, Ту ӯро аз ёд бурдаӣ ва ӯ пои рафтору он тавоноиеро, ки соле пештар дошт, имрӯз надорад. Агар ҳам мегӯянд ин ошиқи бадбахти Ту кӯр шуда ва роҳро ҳеҷ намеёбад, барои Худо, ин бор бе ҳеҷ андеша бовар бикун ва чун ҳазор соли пеш бигӯ: «Ошиқон ҳама кӯранд, ҳама нотавонанд ва ҳеҷ роҳро намеёбанд». Ба Худо, ин мардум пас аз он бовар мекунанд, ки маро дар шумори ошиқон овардаӣ ва ҳам бароям ғам хӯрдаӣ.

Ман имрӯз дарёфтам, ки тоби дидори он Ёрро наметавонам
биёрам. Ва аз ин ки ҳазор солам дар ҳаҷр гузошту бевафояш