Хондам, шарм доштам. Акнун аз ҳиҷолат дигар сар боло намекунам ва барои пӯзиши ин гуноҳи бузург ҳазор соли дигар мегирям, агар ин гуна умри бас дарозро барои ошиқи бадбахти худ раво бубинад.

Чаро ин қадр ба гулаки наврӯзӣ монандӣ? Меоӣ, рӯ ба рӯи мо механдӣ ва мо дармеёбем, ки дигар зимистон рафта ва баҳор ҷои онро гирифта. Он гоҳ оташи Наврӯзро меафрӯзем ва худро ошиқона месӯзем. Ту бар ин оташи беранг менигарӣ ва аз ҳастии мо ҳеҷ нишон намеёбӣ. Аммо чаро ҳамчунон бо ранги зард мемонӣ, намедонам. Ё мехоҳӣ боз ҳазор дилдодаи худро дар ин оташ бисӯзӣ? Ва агар касе бупиндорад, ки ба ёди ин ошиқони сӯхтаи худ ғам хӯрдаию ба ранги зард афтодай, чӣ мегӯй?

Эй гулаки наврӯзии ман! Дар ин ҳазор сол имрӯз башорати Наврӯзро Ту овардӣ, Ту. Ва ман пас аз он дидам, ки баҳор бас зебо асту ба олам зебоӣ мебахшад. Агар ба шукри ин хоб маро ба шаб тарк насозаду ҳама дам санои Туро нагӯям, чун он дарахти аз ёди Худову мардум рафта хушк мешавам ва дар ҳама умр ба як омадани баҳор умед намебандам ва ба хандаи гулаки наврӯзӣ ҳам аз гиря бознамеистам.

Замоне, эй абрҳо, биистед! Бар он диёри ёри номеҳрубони ман маравед. Ӯ барои ҷавоне аз он баландиҳои кӯҳ ин дам гулаки наврӯзӣ меҷӯяд. Медонам, агар он маҳбуби худро наёбад, гулаки наврӯзиро барои ман меорад ва бо оҳи сард омадани баҳорро бароям табрик мегӯяд. Оре ва он гоҳ мехоҳам, ки шумо, эй абрҳо, бигириед ва ин як ҳақиқати бас талху ширинро ба ҳазор гули дигар, ки мехоҳанд аз зери хок сар баланд кунанд, бигӯед.

Гуфтӣ аз борон барои Ту бигӯям, таронаи зебо дар ин кӯ бигӯям. Аммо нагуфтам, ки борон гиря аст, гиряи абр аст,