Гуноҳе, ки ҳеҷ яке аз ман содир нашуд, пӯзишамро мепазирӣ, ҳатто аз ҷой барнахрастӣ. Аммо ман ба суроғи ёре дигар, ёре вафодор нарафтам ва дар ин хона нишастам, чун медонистам, ки меоӣ ва дар он ҳол ҳам Туро бахшида наметавонам.

Ба гулҳо менигарам, ба гулҳои зебо менигарам. Рӯи Туро доранд, бӯи Туро доранд. Хушбахтӣ ба ман рашк намебарад, аммо ба ин гулҳо, гулҳои зебо менигарад ва мислашон механдад.

Ба ин гулаки наврӯзии ман бигӯед дигар барои ман аз баҳор башорат надиҳад. Ман омадани онро ин бор намехоҳам. Дармеёбанд, охир, ки ниҳоли меҳрашро дар ин зимистони сард задааст ва ҳам умед ба сарсабзӣ надорад.

Дил, эй дил, замони гиряи ту нест. Ҷашни арӯсии он ёри зебои мо ин дам оғоз мешавад. Ӯ бо куртаи сафед ва хандаи ширин меояд ва покиро ва зиндагиро тараннум мекунад. Мардум ба шодмонӣ дар ҳавои оҳанги муҳаббат каф мезананд ва бароиш бахт мехоҳанд. Агар ҳам аз ёди ҳама меравем, набояд бигирием. Охир, на ману ту ба шабу рӯз дуо мекардем, ки он ёри зебои мо хушбахт бишавад ва ба хонаи рӯшан, ки чароғҳо аз он нур мегиранд, биравад?

Дар зери ин чархи нилифом аз кӣ бинолам? Забонам дар ихтиёрам нест. Чашмам ҳазор сол аст, ки гӯш ба ман намедиҳад. Гӯшам он чиро мешунавад, ки дил мехоҳад. Ва дил дар кӯи ҷонон аст. Оре, мепиндорам, ҳама маро аз ёд бурдаанд ва ман ба танҳоӣ наметавонам на аз худ, на аз дигаре бинолам.

Ба суроғи мани бадбахт дигар маё. Дар ин хона танҳо менишинам ва сад рӯзи дигар аз Ту ёд меорам. Ва пас аз он маргро садо медиҳам. Агар ҳам гӯш ба фарёди ман надиҳад, меравам ва аз гиребони ӯ мегирам ва пеши зиндагияш меорам.