Нагзарад. Дилам пур аз ғам асту чашмам пур аз об. Ва дар ин хонаи бас сарду торик нишастаам. Аз он ҷонон ҳеҷ ёд намеорам. Агар ҳам ин бор биёяд, аз ҷой барнамехезам ва дарро бар рӯяш намекушоям. Ба он бегуноҳӣ ҳам Ӯро намебахшам, ҳарчанд пӯзиши гуноҳашро мехоҳад. Ва ту, эй рафиқи шафиқ, ҳамраҳи бадбахтиҳои ман, ба ашки сари мижгони он Ёр бояд нанигарӣ ва ҳам ба оҳи сардаш эътибор nadiҳӣ. Агар маро намешунавӣ ва дар дили ту ашку оҳи Ӯ асар бикунад, бидон, ҳамчунон дарҳоро ба рӯят мепӯшам ва ёри қарини танҳоӣ мешавам. Ба Худо, он гоҳ танҳоӣ дар тамоми зиндагӣ як суханеро ҳам дар бораи шумо намехоҳад бишнавад ва ман ба хомӯшӣ дар ин ҳол эътибори бештаре меёбам.

Ба пиндори Ӯ ман он марди соддаи рустоиям, ки дар ғирбол об мегираму дар қоғаз хоб ва аз чанор анору аз бед тут. Худо кунад, ки як рӯз ошиқ бишавад ва ӯро он маҳбуб соддатар аз ман бубинад, аммо ба ҳолаш нахандад. Охир он замон ҳам ман мегирям ва оҳи сард аз дили пурдард мебарорам.

Чаро дар пушти дари ман истодай ва интизор астӣ, ки ҳолӣ аз ин хонаи бас сарду торик мебароям? Ба Худо, агар дар сурати зиндагӣ ҳам биёӣ, дигар дӯстат намедорам ва намехоҳам он чеҳраи зебоятро бубинам ва овози хандаҳои ширинатро бишунавам. Гуноҳе накардӣ, гуноҳе надорӣ ва ҳам ҳеҷ ба хотир роҳ мадеҳ, ки пӯзиши онро аз ман бихоҳӣ. Ман ба он чашмони пуроб наменигарам ва ба оҳи сардат эътибор намедиҳам. Бирав ва дар пушти дари дигаре биист, ки ҳазор сол интизоратро дорад ва намедонад пас аз он ба ин рӯзи бади ман гирифтор мешавад ва танҳоиро арҷи бештар мегузорад. Бирав, оре, бирав ва ҳеҷ мапурс, ки чаро бояд биравӣ ва чаро ман дарро ба рӯят дигар намехоҳам бикушоям. Охир, Ту низ, замоне, ки мерафтӣ, намегуфтӣ чаро меравам ва ҳам вақте ки пушти дарат истодам ва интизор доштам, ки мебароӣ ва ба чашмони пуробам менигарӣ, ба оҳи сардам эътибор медиҳӣ, ба ҳазор