Хуши офтобӣ бас ларзид ва аз он гӯр ҳеҷ як нишон нагузошт. Ва чаро пас аз ин ҳама аз Худо намехоҳӣ оташи беранги муҳаббатро насибат бигардонад ва аз дилсардӣ раҳоят бибахшаду кошонаатро гарму рӯшан бисозад? Агар Худоро ҳам чун ин ошиқони дилхастаат аз ёд бурдаӣ, мо бояд ба ноумедӣ ба бадбахтии худ бигирием ва бовар бикунем, ки дунё ҳамчунон то ба рӯзи қиёмат сардуу торик мемонад ва ҳеҷ офтобу оташ онро наметавонад рӯшанию гармӣ бубахшад.

Парастуҳо ба лонаҳои худ баргаштанд, аз он ки баҳор омад. Аммо агар Ту намеоӣ, баҳор ҳеҷ намеояд.

Шод аз онӣ, ки Туро ҳазор ҷавон хостор аст ва ҳар як ба ҳар навъ ёдат меорад. Агар ман дар ин шумор нестам, бидон, ки Туро бо ҷону дил хосторам ва бештару беҳтар аз ин ҳазор ҷавон ёдат меорам ва бо ишқат ифтихор дораму ашк аз дидагон меборам.

Ту, эй паррандаи зебои дунёи ишқ, агар аз дасти ман обу дон намехоҳӣ, аз бемеҳрии олам дар он хониши худ ёд маёр, чун ҳама дилбастаи туянд ва ин як ҳақиқатро мефаҳманд. Он гоҳ об аз дидагон мерезанд ва хуршед аз ин ғам, аз ин ҳиҷолат тулуъ намекунад ва ҳам шаб туро намегузорад бо он зебоӣ биёӣ. Агар барои ту ин ҳолат ҳеҷ тафовуте надорад, бидон, ки мо мемирем ва пеш аз ин фурсате намедиҳанд, ки номатро ошиқона бар забон бигирем.

Рӯзе пештар аз ин шоире оламу одамро тарк гуфт. Оре, шоире, ки ҳама умр ишқро тараннум кард ва хост ҳама ошиқ бошанд. Аммо ҳеҷ кас ошиқона аз он шеъри ӯ якеро нахонд ва ҳам ёд наёвард. Ӯро мардум чун як падари фарзанди сарватманд ба хоки сарду тира супурданд.

Ба Худо, эй Ёри беҳтар аз ҷон, ман аз ин як ҳақиқати бас талх барои Ту на аз он ёд меорам, то бидонӣ дунё ҳеҷ