Хаёл мекунам, ки мӯйҳои сафедаш дар зулмоти шаб ранги дигар мегирад ва гиря гулӯяшро мефишорад. Аз падарам ёд намеорад, ки барояш чун ман сӯхтааст. Бечора, дилаш ин лаҳза танҳо барои ман ба дард меояд ва мехоҳад он ёри маро пеши назар биёрад. Оҳ, аз чӣ мепиндорад, ки ман ба беҳуда барои Ӯ месӯзам?

Мегӯям: «Имрӯз зеботар аз ҳама рӯзи дигар омадӣ». Ва чаро ҳеҷ намехоҳӣ ин гуфтаро, ки аз як дилдодаи худ мешунавӣ, бовар бикунӣ? Агар Ту ба ҳусни худ аҷр намегузорӣ ва намебинӣ, ки он ҳама рӯз афзун мешаваду дилрабо, боре мо қимати онро медонем ва ба шукронааш ин як сухани зебо ва пур аз ҳақиқатро мегӯем. Аммо агар онро Ту аз оинаҳо бишнавӣ, мо аз рашк ҳамаро мешиканем.

Имшаб аз марги ҷавоне ҳикоят карданд, ки сад бор аз Ту ёд овардааст ва бароят як гӯшвори тиллоӣ харидорӣ кардааст. Ва гуфтанд, ки ӯро ҳеҷ дар ёд надорӣ ва агар хабари маргашро ҳам бирасонанд, барояш ашк намерезӣ. Аммо ман ҳеҷ ба ин як ҳикояту гуфта бовар накардам ва дидам, ки бо ҳазор оина рӯ ба рӯяму дар он ҳама Туро, танҳо Туро мебинам. Оре, кӯдаке ҳам зангӯлаҳоро мезанад, ки шабеҳи ман аст.

Ба ёди марде афтодӣ, ки ҳеҷ як афсонаро намедонад ва зебоиро ҳазор сол пеш ба раҳгузаре фурӯхтааст. Оре ва ба номаш номае навиштӣ, агарчӣ ҳолиё чашмонаш фарзанди худро ҳам намебинад ва гӯшаш таронаи обро ҳам намешунавад. Агар ба ишора ҳам бигӯянд, ки навиштаи Ту ҳама аз боби дӯстдорист, ба Худо, табассуме аз асари шодмонӣ ба лабонаш роҳ намеёбад ва ба шукри ин муҳаббати бузург ба ман ҳам наменигарад, то аз рашку алам аз нав месӯхтам ва шамъи фаромӯшшудаатро меафрӯхтам.

Худо ин пирамардро ёри Ту бигардонад. На ишқро медонад, на зебоиро мешиносад ва ба зан чун махлуқи пасттарин