Ба ин духтаре, ки ишқро чун себи сурхи ширин мехоҳад аз шохаи паст биканад, магӯед одамон бевафоанд. Ҳасраташ домани ӯро мегирад ва ба ёди давроне мебарад, ки дилдодагон ҳама шаб, то ба рӯз, ситора мешуморанд. Оҳ, дар ин миён маро ҳам мебинад, аммо пас аз замоне, бе ин ки як эътино бидиҳад, меравад.

Бар Ӯ бигӯед, ки ба ёди мани ғамзада нагиряд ва ин боғи пур аз меваро хокистари сӯзон набинад. Агар гӯш надиҳад ва ҳамчунон сиришк аз дидагон биборад, бар офтоб, ки ҳангоми ғуруби он аст, нанигаред ва бахтро сиёҳрӯ дар олам мабинед. Охир, Ӯ нек дарёфтааст, ки маро барои умре аз даст додааст. Ва ман ҳам пеш аз он ки гоме ба сӯяш бармедорам, ба марг рӯбарӯ мешавам, дар ҳоле ки ӯ чун ёрам ба меҳрубонӣ намехонад ва ҳам монандаш намеояд.

Дар дили Ту аз меҳр нишон наёфтам, дар ҳоле ки гуфтӣ меҳри оламтобро дӯст медорам.

Ба муҳаббати ману Ту чашми мардум расид, аммо аҷаб, ки аз муҳаббат.

Агарчи ҳам дӯстам надоштӣ, бароият як шаби зебои моҳтобиро аз Худо хостам ва низ таманно кардам, ки хушбахтӣ ҳама умр бароият таронаи муҳаббатро бихонад. Ба Худо, агар пас аз ҳазор сол ёдам наёрӣ, шабат ҳамчунон зебову моҳтобӣ мемонад ва хушбахтӣ лаҳзае аз хондани таронаи муҳаббат боз намеистад, аммо ҳар ду бо як афсӯси бас ниҳон ба дили сангу дасти нармат менигаранд.

Ман бо афсонаҳои ширин ҳақиқати талхеро барои Ту мегӯям. Офтоби дурахшонро шоҳид бигир ва ҳам ин кӯҳи побарҷоро. Агар овозам бо ҳама вуҷудам меларзанд, мапиндор, ки ҳоло сухан аз як дӯстдорию дилдодагӣ хоҳад буд. Ҳарфам аз