Боғ аст, аз боғи пур аз мева ва боғбони пири ранҷур. Ҷавониям онро пеши назар меорад. Духтараке бо сарбанди сафед ва куртаи сабз ба он як дарахти себ менигарад. Ва он себи сурх, ки зеби рӯз аст, аз шохаи баланд ба дасти кӯтаҳи мо ва зулми боғбони пир ошиқона механдад. Кӯдаке дафтари таронаҳои маро бо гиря аз дасти марг мегирад. Модарам дар деги сиёҳ шири сафед мепазад. Хоҳарам Худоро зорӣ мекунад, ки як риштаи дарзаш наканад. Падарам узри гуноҳашро, ки ман ҳеҷ онро намедонам, мехоҳад. Мардум зангӯлаҳоро мезананд, ки хонаи ҳамсояи мо месӯзад.

Оре, дар ин як рӯз ман дармеёбам, ки Ту дигареро ёри азизи худ мехонӣ ва аз ошиқонаш медонӣ.

Оре, дар ин як рӯз ман ҳасрати хушбахтиро мебинам ва ба ҳоли зори зиндагӣ мегирям. Ва баъд духтараке зебо, ки ҷигаргӯшаи боғбони пир аст, гули садбарги сурхи дӯстдоштаатро бо муҳаббат ба ман медиҳад ва мегӯяд дӯстам медорад. Ин гоҳ ба корвони мӯр менигарем, аммо намегӯем, ки бевафотар аз Ту касеро намешиносем. Номаат, ки мерасад, мебинам ба номи ман нест. Ва онро ба дасти духтараке, ки як дандонашро гум кардааст, ба ҳасрат медиҳам ва ишора ба ҷавоне мекунам, ки кӯр асту роҳро намеёбад. Девонае мегузарад ва номи Туро бар лаб дорад, дар ҳоле ки ҳеҷ Туро намешиносад.

Ҳар ки Туро аз таронаи ман меҷӯяд, худро меёбад ва дигареро нафрин мехонад. Дар ҳоле ки рашк ҳамаи моро дар кӯраи сафеди худ ошиқона месӯзад ва ба номи муҳаббат гӯрамон мекунад.

Ба ранги як ошиқе, ки гулҳои дасташ пажмурда гаштаанд, омадӣ ва аз ёре сухан кардӣ, ки ҳазор сол аст, аз дасташ додаам. Аммо дидам, ки муҳаббат умедат мебахшид ва хушбахтӣ ба ҳолат мегирист. Ба Худо, барои Ту дуо кардам, ки ба васли он ёри бевафоят бирасонад, аммо медидам дуои як ошиқи бадбахтро Худо ҳеҷ гоҳ мустаҷоб намегардонад.