Рӯзгор, ки Туро озмуд, дурдонаҳои ашкро дар миёни мардум рехтӣ ва пас аз он аз ман ба ҳазор фарсах, бас дур, гурехтӣ. Ҷудоиро эътибор бахшидиву маро ҳама тимор. Ва барои он ки ба танҳоӣ шӯҳрат биёбӣ, дари хушбахтиро низ ба рӯи худ пӯшидӣ.

Барои Худо, эй духтараке, ки аз афсонаҳо ҳақиқат меҷӯй, баргард. Ва ҳам он дастаи гули садбарги сурхро, ки аз даст андохтӣ, аз канори роҳ бигир. Лабро ба табассум ҳамчунон ҳазор сол пеш моил бикун ва хандаро ошнои он чеҳраи зебо бисоз. Ба номаҳои сӯхтаат ба ҳасрат бинигар. Бубин, ки офтоб рӯ бар ғуруб надорад. Абрҳо зеби осмонанду кӯдакон ба қаноат хандон. Модарат омада ва себи бисёр овардааст. Ба дилрабоӣ ва ширинӣ чун ин себҳо дар ҳеҷ куҷо себе пайдо намекунӣ. Агар ҳам мегӯяд, ки маро, танҳо маро, барои Ту хостааст, боре ба як шунидан афсонааш бихон. Охир, ман бовар мекунам, ки аз ин афсона як ҳақиқати зеборо меёбӣ. Оре, ман Туро дӯст медорам ва Ту низ андак дилбастагие ба ман дорӣ.

Намегӯӣ, имрӯз чӣ ғизои талхе хӯрдаӣ?!

Намегӯӣ, нигоҳат пеш аз ин дар куҷо ба занбӯруғе заҳрдор афтод?

Намегӯӣ, чаро бахт аз Ту бо ҳасрат рафт?

Агар бигӯӣ, дармеёбам чаро он ёрро бад-он зебоӣ дарнаёфтаӣ ва сазовори манаш нахондаӣ. Ба Худо, ба узри ин гуфта, агар як қатра ашк бирезӣ, ҳама дурҳои дарёро ба пеши поят мерезам ва туро хушбахттарин марди ҷаҳон мехонам. Аммо агар ҳамчунон дар сухани худ пойдор бимонӣ, ман ошиқона мегирям ва афсӯс мехӯрам, ки на ҳар чашм, на ҳар дил зебоиро мебинад ва барои ҳастияш ҷон медиҳад.

Агар ки мегирям ва гулҳои бахти Ту мешукуфанд, худро аз хушбахттарин ошиқони олам мехонам. Аммо агар аз ин Ту хабар намеёбӣ ва ман рӯзи худро сиёҳ мекунам, бояд ҳама душманон