Агар маро дӯст доштӣ, бидон, саодати бузург туро ёр шудааст. Инро аз хандаи гулҳои дари хонаат дармеёбӣ. Оре ва хуршед аз пирӯзии рӯзгорат он замон башорат медиҳад. Модарат ҷиҳози арӯсиро ба ҳама занҳои шаҳр менамояд ва ифтихор мекунад, ки фарзандаш ба олам бо меҳр менигарад. Кӯдакон он рӯзи ҷашнро ба бедорӣ интизор мешаванд ва ба хоб истиқбол мегиранд. Равандагон ба он хонаи бас хурд ба умеди бузург чашм медӯзанд. Ва ҳам гунҷишкаке аз шохаи дарахти себ ба хушнудӣ як таронаи фаромӯшшудаи зиндагиро мехонад. Аммо агар дӯстам надоштӣ, ин ҳама орзуҳоро ман ба дасти бод намедиҳам ва ҳам он суруди меҳрро аз ёд намебарам.

Ин тӯй, ки аз дӯстдории ман имрӯз ор дорӣ? Ба Худо, мебинам, ки фитна ин замон худро аз дилдодагонат хондааст ва пушти хушбахтиро бароиат намудааст. Мебинам ҳам, ки гулмоҳӣ муқобили об меравад ва аз ин ҳеҷ кас намеандешад.

Худо ёрат боду саодат интизорат! Ман аммо он дили девонаро аз кӯи ту намегирам ва дар раҳгузорат бе аҷал мемирам.

Ба ман нагуфтӣ, ин ҷавоне, ки як даста гули садбарги сурхро ба дастат дод, кӣ буд. Туро он замон ошиқона нигарист ва аз шодӣ чанд қатра ашк рехт. Эҳсос кардам, ки саропо ҳама меҳр аст.

Ба ман нагуфтӣ, ки номаи ӯро чаро, бе ин ки бихонӣ, дар оташи сари роҳ сӯхтӣ. Агар ки як тасодуфи ногувор мешуд, ба хушнудӣ ва шукри сарнавишт ҷомаамро ба ин гадои пашминапӯш мебахшидам. Аммо ба Худо, як дилдода аз ҳоли дилдодаи дигар хабар меёбад. Оре, агарчи ӯро медонам, мехоҳам ба фиреби ин ошиқи хастаҷигари худ бигӯй: Агарчи бас дӯстам медорад, ҳанӯз бад-он поя нарасида, ки ба ту монандаш бикунам ва аз муҳаббат ин ҳақиқатро ба рӯшанӣ ва покӣ пеши пояш биниҳам.