мекобид. Оби чӯй намерафт, чарханд як намебаст. Тағои мӯйсафеде бо такяи асо умед ба омадани ин рӯзи хушу пурфайруз мебаст ва чашми камунураш офтобро меҷӯст. Оре, ҳеҷ кас баъд ҳам эъроз накард, ки як ошиқи он Ёри бас зебо рафта ва ҳеҷ барнамегардад. Аммо ман барои ин андар ғамро ба дил роҳ намедиҳам. Охир, он Ёр ҳам наддинест аз шумори мардумони ӯ кам шуда.

Бор ӯ биҷӯяд дигар чӣ бигиряд, чӣ нагиряд, ман аз роҳ барнамегардам. Вафо мехост, намудам, ҷафо мекард, пазируфтам. Акнун дил ба ҷавоне бидиҳад, ки хушбахтӣ пас аз замоне ба қавлиш мепарид ва модари пираш аз ин сарнавишти бад менолад. Номаҳояро дар оташи танӯр, медонам, месӯзод ва коғазпораҳоро ба раҳгузори мардум мерезад. Бод онро мебарад ва ба баҳр ошно месозад. Баҳр мекӯфтанд, сахт мекӯфтанд. Модари пир дар заврақ метарсад ва Худоро зорӣ мекунад, ки ӯро ба саломат ба канор бирасонад. Духтарак дар гӯшаи дигари дунё ба шукуфтани гул менигарад ва аз Офаридгор таманно мекунад ӯро ошиқ бигардонад, ошиқи марде, ки муҳаббатро сазовор аст. Ва он манам, агарчӣ даю адакони ҳам он духтари Тӯ ҳастӣ.

Аз он духтари афсонавӣ мехоҳӣ бигӯям. Тӯ офтобро ба он зебоӣ, ки дар ҳазор сол як бор насибаш мегардад, оё дидӣ? Вэ овсаи моҳро, ки дар садаҳазор сол як заб ба гӯши дилдоштани содда мерасад, шунидӣ? Мӯйҳои муҳаггине ин шаршараро кӯпр, ки ҳама умр боре ба дасти ларазони ошиқон мерасад, ламз кардӣ? Ба Худо, биё дигар аз ӯ нагӯям. Охир, дил мединӣ ва садаҳазор сол дар интизораш чашм ба роҳ менишинӣ, даю қоле ки дигар ба ин диёр ҳеҷ барнамегардад ва оламиро даю ҳасрати дидори худ намегузорад.

Насиби ин ошиқи бадбахти Тӯ ҳама ранҷ будасту ғамку андуҳ. Нигарна Тӯ ёре ҳастӣ, ки вафо бо вуҷудат меносад ва ҳастӣ ифтихор мекунад. Оре, замон ҳам пеши поят ба таъзим