Соддатар аз ман дар ҳама умр дилдодае пайдо нахоҳӣ кард. Охир, умед дорам, ки як рӯз маро дӯст медорӣ, агарчи ба васл намерасонӣ.

Барои ҳазор ошиқи худ бахт хостӣ. Бечорагон аз ин мужда мемиранд ва дигар рӯи Туро бо он бахт намебинанд.

Ғам дар оинаи дили ман рӯи худро дид ва дарёфт, ки пештар аз ин Ту бад-он рухи зебоят нигаристӣ. Бечора аз ин ҳиҷолат дигар ба ҳеҷ оина рӯ намеорад.

Рафтию нагуфтӣ, ки меравам. Ин бор дилат ба мани ошиқи зор сӯхт. Оре, агар медонистам, ки меравӣ, ҳама роҳҳоро аз гиря тар мекардам ва мегуфтам, ки ин борони баҳор асту ҳеҷ поён надорад. Аммо ҳоло, ки нестӣ, аз дида хуни дил меравад ва офтобро мебинам бо гиряҳои хунин худро пушти кӯҳҳои баланд аз мардум ниҳон мекунад.

Ин саҳар рухи зебои туро, эй Зиндагии ман, намебинам. Ба диёре меравам, ки марг ба суроғи пиразане меояд. Меравам ва дар роҳ мегӯям: «Марг як рӯз ба суроғи ман ҳам меояд. Аммо ту, эй ҷавоне, ки мехоҳӣ дидори ёри зеборо бубинӣ, аз роҳ барнагард. Охир, ҷисми беҷони ошиқ ҳам мехоҳад ҳама дилдодагон ба висоли маҳбубашон бирасанд».

Зиндагӣ ду афсонаи ширин дорад. Якеро пеш аз ин ба ҳама мардуми олам гуфтааст. Аммо он дигарро барои Ту, танҳо барои Ту мехоҳад бигӯяд. Агар дил ба афсонаи ӯ додӣ, аз он ёри бадбахти худ боре ёд овар, ки ҳеҷ як афсонаро ҷуз афсонаи муҳаббати Ту намехоҳад бишнавад.