Хушбахтӣ агар як рӯзи хуррами офтобӣ маро бо Ту табрик бигӯяд, ман افسӯси ҳазор соли рафтаро мехӯрам, ки як рӯз ба ин умед назистам.

Замоне, ки ҳама ошиқонат Туро тарк мегӯянд, ман низ наметавонам дар паҳлӯят бошам, зеро аз рашк ҳазор сол пеш дар хонаи бас торики гӯр маро барои панди ҳама дилдодагонат ниҳон медорӣ ва роҳи омаданро низ аз ёдам мебарӣ.

Дар ҳама суханонам як ҳақиқат ниҳон аст: Ман зиндагӣ кардан ва дар он Туро дӯст доштан мехоҳам.

Аз шаб, шаби зулмонӣ барои Ту чароғ меорам, чароғи рӯшан. Не, балки аз дили шаб ин чароғро ба ман Худо мебахшад. Агар бо ин ҳам дарнаёбӣ, ки ба номи Ту ва ишқи Ту барои оламе рӯшанӣ мехоҳам, касе дигар рӯи гӯри ман чароғ мегузорад, чароғи рӯшан.

Дар ин дунё, ки шаш сӯ дорад, агар ба ҳазор сӯ рӯ биёрам, он як сӯ аст. Оре, сӯи Ту.

Паррандаи хурдакаке, ки дар ин ҳавои сарди зимистони беофтоби рӯшан пар мезанад ва дар чашми осмону мардум зебо меояд, ба Худо, ман нестам. Аммо боварам бикун, ки ба он монандӣ дорам, агарчи дили сангину бехабар аз ишқи Ту мегӯяд: «Ин ҳеҷ ҳақиқат надорад».

Садҳазор сол аст, ки ман ошиқам, ошиқи Ту. Аммо Ту имрӯз ҳам ин ҳақиқатро дарнаёфтӣ.

Метарсӣ, ки як рӯз аз рӯи дилсӯзӣ мегӯӣ: «Ман туро дӯст медорам?» Чаро метарсӣ? Ман то ба он рӯз аз ғами Ту зинда нахоҳам монд.