Пас аз замоне гулҳо мешукуфанд. Аммо медонам, ки бо хандаи Ту аз худ шарм медоранд ва зуд оламро тарк мекунанд. Аҷаб ин ки ҳеҷ кас намегӯяд, чаро умри гул кӯтоҳ аст.

Мегӯӣ: «Ман туро шинохтам, хуб шинохтам».
Ва ман ҳеҷ бовар намекунам. Агар шинохтӣ, чаро ошиқам, ошиқи содиқам намехонӣ?

Ин мардум маро, эй Ёр, ба санги маломат мезананд. Кӣ ба онҳо гуфта, ки ишқ, дилдодагӣ гуноҳ аст ва ошиқро, дилдодаро бояд сангсор кунанд.

Мегӯӣ: «Зебоӣ барои наҷоти олам омадааст». Пас чаро ман фаромӯш шудам?

Ба он ёрони худ бигӯ: «Бароям аз таронаҳои pursӯзи ошиқон бихонед». Ва мебинӣ, ки онҳо танҳо таронаҳои маро барои Ту мехонанд, агарчӣ аз рашк намедонанд ба кадом диёр бираванд.

Мардум аз афсона ҳақиқат меҷӯянд. Ва ман аз ҳақиқат афсонаро барои онҳо меёбам.

Оне, ки ишқро намедонад, ҳақиқатро намешиносад.

Чаро ба ҳоли худ намегирӣ, ки беҳтарин неъмати олам — Ишқро Худо бароят насиб нагардонид?

Офтоб тамоми рӯз интизор мешавад, ки ин мардум ишқро дармеёбанд ва дил ба Ёр медиҳанд. Чун ноумед мегардад, бо дили пурхун рӯи зебояшро ниҳон мекунад ва мегӯяд, ки бо шумо — номаҳрамон чӣ гуна бинишинам?