Дунё зебост. Оре, бас зебост. Ва, ба Худо, ӯро, эй Ёр, Ту зебо намудаӣ. Агар мо шукри Туро ба ҷо наёрем, ин зебоӣ як рӯз бо дунё намемонад.

Овози ширини Ту ба гӯши мани ошиқ мерасад ва он роҳи гиряи талхро мебандад.

Мегӯянд, дигар он Ёрро бевафо махон. Медонам, аммо ин дил дар фармони ман нест. Ҳар чӣ мегӯяд, ӯ мегӯяд ва аз он кӯ мегӯяд. Оре, аз кӯи ҷонон. Ва магар он дил на дар фармони ҷонон аст?

Нигоҳаш имрӯз пур аз андӯҳ аст. Дили ман ҳам ин лаҳза шод нест. Агар ишқ дар ҳама олам зангӯлаҳоро намезанад, хушбахтӣ дар интиҳои роҳ ҷон медиҳад.

Ба ин болобаланд духтари зебо, ки Ёри ман аст, хушбахтӣ ҳама умр рашк мебурд, агар як рӯз медонист вафо чист ва ҳам вафо мекард.

Ман ба номи муҳаббат ҳама дарҳои бастаи ин қасри рӯ ба рӯро, ҳамчунон ки дар афсонаҳо омада, мекушоям. Агар ҳам расми он ҷононро дар ҳеҷ яке аз ин хонаҳо пайдо намекунам, ба Худо, ба ҷустуҷӯяш меравам ва ӯро рӯзе аз диёре, аз миёни ҳазорон дилбар меёбам. Аммо шумо мегӯед, ки ӯ дил ба касе медиҳад, ки он расмро бароиш мебарад. Агар пештар аз ман онро касе бурда бошад, бояд ба ҷустуҷӯяш наравам? Пас чаро ҳама он дарҳои бастаро ман бояд бикушоям?

Бирав, бо ин роҳ бирав, агарчи он охир надорад,- мегӯяд ба ман пирамарде нуронӣ дар такяи асо. Медонам, маро наметарсонад, аммо мехоҳад маро як нерӯ ва бовар бубахшад.